Wat dóén we aan de misstanden?

Dina-Perla de Winter
Dina-Perla de Winter

In deze gastopinie snijdt ervaringsdeskundige Dina-Perla de Winter een delicaat onderwerp aan.

Het eerste wat ik dacht toen ik het artikel over kindermisbruik van Dayan Evers in NIW 4 las, was: mag ik een teiltje? Het artikel beschrijft mooie, theoretische constructen en common sense, maar waarom gaat het dan, ook in onze gemeenschap, in de praktijk zo vaak mis en niet zo’n klein beetje ook? We weten allemaal dat er binnen de internationale Joodse gemeenschappen sprake is van veel individueel en onnodig leed, niet alleen in de huiselijke setting, maar ook in de gemeenschappelijke, zoals Joodse leerorganen, rituele badplaatsen en winkels. Als de verantwoordelijken en onze geestelijke en profane leiders zich bewust zijn van de morele en humane rechten en plichten rondom kindermisbruik, of welke vorm van dwang dan ook, waarom vinden er dan zoveel delicten plaats? Het artikel deed mij eerder aan een persverklaring denken dan aan het werkelijk aansnijden van een probleem.

Vanuit het jodendom zijn er consequente richtlijnen voor dit soort inhumane praktijken, dat is duidelijk, hoewel er altijd nog genoeg grijze gebieden overblijven om gevallen te betwisten. Ik heb het hier niet over minder bekende kwesties, zoals het gebruik van de anticonceptiepil voor tienermeisjes, om bijvoorbeeld endometriose te voorkomen of te behandelen. Een thema waar mijn inziens wereldwijd te weinig rabbijnen een zinnige kijk op hebben. Nee, dit zijn terugkomende, eeuwenoude fenomenen van dwang. De mechanismen die geen doel meer dienen, menselijke waardigheid in de weg zitten en een ernstige bedreiging vormen voor ons bestaansrecht op langere termijn, hoef ik niet eens te noemen, want dat wordt al in het bewuste artikel gedaan. Maar om ‘de vuile was’ niet buiten te hangen worden klokkenluiders monddood gemaakt, wordt er weggekeken en onder het tapijt geschoven.

Wat mij opviel, is hoe weinig het artikel via de sociale media gedeeld is, mogelijk omdat mensen de inhoud te flauw of oninteressant vinden om er iets mee te doen of om er zelfs naar te kijken. Maar de tijd dat mensen zichzelf wijsmaakten dat het allemaal in de praktijk wel meeviel of dat hiërarchische gezaghebbenden het denkvermogen van het individu overnamen, is voorbij. Laat onverlet dat dwang zoals kindermisbruik een thema is waar mensen voorzichtig mee moeten zijn. Als er al angst is om het artikel alleen al te lezen, zal de angst om misstanden publiekelijk kenbaar te maken, nog groter zijn. Dat huiverige zwijgen maakt mij intens verdrietig. We leven immers in een tijd waarin mensen een doorontwikkeld, individueel bewustzijn hebben en snelle, directe en mondiale internetverbindingen zorgen voor transparantie, waardoor zaken kunnen worden aangepakt en geheeld.

Laten we woorden zonder substantie niet opschrijven. Laten we oprecht zijn.

Crisismanagement
Mijns inziens is dayan Evers te ervaren voor een nietszeggende uitleg. Zijn statement komt over alsof het geschreven is vanuit het perspectief van reputatie- of crisismanagement, mogelijk in samenspraak met andere internationale organen en vertegenwoordigers van de Joodse wet. De dayan heeft een stevig track record binnen de civiele maatschappij en een immense hoeveelheid psychologische en spirituele kennis. Ongetwijfeld hebben rabbijnen van nabij veel inhumane situaties meegemaakt en weten ze van begrippen als schaamte en loyaliteit van het kind. Kinderen zijn afhankelijk van beschermers in hun omgeving, onder wie ook de rabbijnen. Ook weten kinderen niet wat wel en niet kan of hoort; het ontbreekt hen simpelweg aan een referentiekader.

Laten we woorden zonder substantie niet opschrijven. Laten we oprecht zijn. Laten we etterende wonden erkennen, behandelen en genezen. Laten we kritisch kijken naar wat er al generatie op generatie gaande is. Laten we in plaats van onoprecht troosten, beamen dat er gefaald is en dat we kinderen in de steek hebben gelaten. Laten we met verlichte oplossingen komen, zodat herhaling van dwang ondenkbaar wordt en dat slachtoffers de hulp krijgen die ze nodig hebben. Dát draagt G’d ons op. Ik zou hierover stevig met vooraanstaande rabbijnen van gedachten willen wisselen en nodig hen dan ook uit voor een open dialoog.

Dina-Perla de Winter groeide op in een orthodox gezin, ging naar het Cheider en schreef het boek Exodus uit de vuurtoren, dat op 11 januari 2018 zal worden gepresenteerd. Ze is genomineerd voor de Joke Smit-prijs, een onderscheiding die wordt toegekend aan vrouwen die zich inzetten voor een betere positie van andere vrouwen in Nederland. Die nominatie dankt zij mede aan haar voorlichtingswerk over endometriose.

2 Comments

  1. inderdaad geen weet van veelvuldige misstanden. de incidenten van misbruik mij bekend zijn op 1 hand te tellen en daar werd veel over gesproken binnen de kille.

  2. Helaas is dat niet zo Rami, zeker niet binnen de internationale, gesloten, joodse gemeenschappen waar ik naar kijk en zeker niet in de afgelopen vijftig+ jaar. Ik ben in contact met velen die enorm geleden hebben, zich hebben weten vrij te maken en iets moois hebben opgebouwd / hun kracht ervan hebben gemaakt, zoals ik dat gedaan heb. Zie ook de documentaire One Of Us en er is veel meer.

    Misbruik is slechts één vorm van dwang. Er zijn ongelooflijk veel geschiedenissen, die nog altijd bedekt worden en waar niet over gesproken wordt. Vaak binnen de ultraorthodoxe gemeenschappen, hoezeer de ultraorthodoxe families veelal in de afgelopen jaren naar het buitenland zijn verhuisd. Er is veel onnodig leed, waarbij Nederlandse organen niet altijd in staat zijn om consequent iets te betekenen.

    Deze week is de week van de kindermishandeling. De kranten staan vol van de berichten dat organen zoals Jeugdzorg falen, zogenaamd vanwege de decentralisatie. Ook zijn er veel artikelen die gaan over opvoedcursussen verplicht stellen bij ouders die nog getraind kunnen worden. Mijn voorstel is om met nieuwe oplossingen te komen, die niet eerder in de geschiedenis zijn voorgekomen, gericht op toetsing, preventie en heling. Dit vanuit de gemeenschappen en indien nodig, door de organen ondersteund. Meer hierover binnenkort en tijdens de boekpresentatie van Exodus uit de vuurtoren op 11/1.

    Lees het boek en het wordt duidelijk hoezeer het soms mis kan gaan wanneer er wordt weggekeken en niet adequaat wordt gehandeld. De flaptekst geeft al een helder beeld: ingehaald door de geschiedenis, dus door de start van mijn leven. Uit mijn geschiedenis haal je onder andere voorbeelden van mechanismen zoals in dit artikel beschreven. De sporen zijn onuitwisbaar. Ik herhaal: ik ben één van de vele stemmen, dus laten we eens eerlijk zijn, zodat bepaalde patronen niet meer zullen voorkomen.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*