Voor een ‘Israël-vrije’ VU 

Foto: Paul Damen
Foto: Paul Damen
Foto: Paul Damen

Nee, een ‘debat’ was de avond over het Midden-Oostenconflict, georganiseerd door VUstudenten, allerminst. Spreker na spreker, coryfee Anja Meulenbelt inbegrepen, draaide bijna schools het eigen verhaal af. Na afloop werd één man gearresteerd. 

Door: Paul Damen

Het organiserende studentencomité SRP (Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina), was meteen middelpunt van een rel. Eerst gaf het VU-bestuur toestemming voor het debat, al was, volgens bestuursvoorzitter Jaap Winter, ‘voor antisemitische geluiden, haat en onverdraagzaamheid geen plek’. Toen daarop ene Muhammad Seher (waarschijnlijk een niet-bestaand iemand) op de SRP-Facebookpagina de tekst ‘Free Palestine! VU Joden-vrij!’ plaatste, veranderde het bestuurscollege van standpunt. Dit debat kón niet meer aan de VU, omdat, aldus Winter, ‘het gevoelens van uitsluiting en onveiligheid oproept binnen de universitaire gemeenschap’. Met andere woorden: na diverse aanslagen op Joden discussieert de VU liever niet meer over de oorzaak daarvan. De universitair woordvoerder wil tegenover het NIW niets aan die verklaring toevoegen. Wél wil men, zo blijkt uit die eerdere verklaring, ‘in gesprek’ met de SRP, ondanks de door hen veroorzaakte ‘uitsluiting en onveiligheid’.
Al langer bestaat er aan de VU rumoer rondom activiteiten waarbij de islam en moslims figureren. Drie jaar geleden weigerde men de Brits-Palestijnse ‘shariageleerde’ Haitham al-Haddad pas de toegang nadat de Tweede Kamer de komst van die antisemitische ‘haatimam’ afkeurde. Op een vrouwendag discussieerden allochtone medische studentes over de vraag of je wel iemand van de andere sekse mocht onderzoeken. En in september werden studenten in korte broek bij een promotie geweigerd omdat een Indonesische islamitische hoogleraar wellicht aanstoot nam aan hun kleding.
Het niet toestaan van het debat, deze week, vindt SRP-inleidster Sarah Bekkali ‘regelrechte censuur’. Volgens rechtenstudente Bekkali noemt de Vrije Universiteit zich ten onrechte ‘vrij’. Blijkbaar weet ze niet dat dat niet slaat op het democratisch gehalte van haar universiteit, maar op het feit dat het geen overheidsinstelling is.

Moederlijk
Ook Anja Meulenbelt hekelde de VU in een ietwat moederlijke toespraak, waarin ze de studenten op het hart drukt ‘vooral actief te blijven’. De studenten weten dan al dat Anja’s ouders in de Tweede Wereldoorlog ‘Joodse mensen in veiligheid’ brachten en dat het ‘in de openluchtgevangenis Gaza’ van kwaad tot erger gaat, maar dat nergens het opleidingsniveau zo hoog is als daar – opmerkelijk voor een gevangenis. Meulenbelt debiteert wel meer groteske opmerkingen. Volgens haar is Israël er bewust op uit om Gaza te bombarderen en zo veel mogelijk kinderen te vermoorden. Hamas is, geeft ze toe, ‘nogal fundamentalistisch’, maar ‘het is óók de overheid van Gaza’. Inderdaad – een dictatuur is ook een soort overheid. Ook zouden moslims ‘antisemitisme in de schoot geschoven’ krijgen en zou ‘nog maar tien procent van de Europese bevolking achter Israël staan’. Dat voor Meulenbelt de waarheid van minder belang is, geeft ze ruiterlijk toe: ‘toen Nederland bezet werd door de Duitsers lag de waarheid ook niet in het midden’.
De spreker na haar, de Israëli Ronnie Barkan, slaagt erin om Meulenbelt links in te halen. Israël is volgens hem gebaseerd op discriminatie, apartheid en etnisch superioriteitsdenken, en niet eens Joods. ‘Israël is enkel Joods zoals Zuid-Afrika wit was.’ Zionisme, zegt Barkan, is te vergelijken met de Ku Klux Klan, en Israël een ‘apartheidsstaat’ omdat ‘dat zo is’. Israëlische universiteiten werken immers ‘allemaal samen met het leger’.

Gerechtigheid
Na hem komt de activist Abulkasim Al-Jaberi aan het woord, die al eerder Zwarte Piet aan Israël knoopte (allebei racisme). Al-Jaberi, die goede contacten heeft met Hamas en de Moslimbroederschap, ziet Israël als het ‘resultaat van koloniale geschiedenis’. Volgens hem hadden vóór de Tweede Wereldoorlog ‘de Joden’ 7 procent van Israël ‘in handen’ en in 1950 ‘bijna het hele land’ – daarmee wegsmokkelend dat het eerste om grondaankopen van individuele Joden ging, en het laatste om de internationaal erkende staat Israël.
De discussieleider drukt vervolgens de vragenronde kundig de grond in door vooraf te bepalen waarover vragen gesteld mogen worden. Iemand in de zaal (een opposant!) wil weten hoe, met al die genocide door Israël, de Palestijnse bevolking niettemin zo explosief gegroeid is. Die vraag, aldus de ‘discussieleider’, is racisme en ‘resoneert met de PVV’. Een bedeesd meisje met een hoofddoek om wil weten waarom ‘in de heilige boeken’ Israël steeds maar aan Joden wordt toegewezen. Daarbij lijkt ze te verwijzen naar onder andere de Koransoera 5, vers 21 waarin God de Joden dwingt om het land dat voor hen voorbestemd is te accepteren. Ze wordt meteen op haar plaats gezet: ‘wat in een boek staat, hoeft nog niet waar te zijn’. Gemompel onder de vele andere aanwezige dames met hoofddoek, nu hún Koran als ‘een boek’ wordt weggezet. Na nog enige verdere uiteenzettingen wordt het ‘debat’ afgesloten. Ruim na afloop van de bijeenkomst werd er, in een relletje bij de uitgang, nog iemand gearresteerd die aanwezigen met de dood zou hebben bedreigd – toch nog een mediagenieke afsluiting van een verder uiterst tamme avond.

2 Comments

  1. Citaat: “De studenten weten dan al dat Anja’s ouders in de Tweede Wereldoorlog ‘Joodse mensen in veiligheid’ brachten ”
    In haar boek “Een kleine moeite,” (1985) beweert Anja Meulenbelt dat haar moeder in de oorlog als koerierster Joodse kinderen naar onderduikadressen zou hebben gebracht. Dit zou haar moeder op haar sterfbed aan Anja hebben gezegd, maar er is gerede twijfel of deze gesprekken ooit tussen Anja en haar moeder heeft plaatsgevonden.

    Anja Meulenbelt refereert hierbij aan het “Utrechts Kindercomité” waarvan de geestelijke vader haar oom Jan Meulenbelt is geweest. Historicus Bert Jan Flim heeft een boek uitgegeven naar aanleiding van zijn dissertatie in 1959 aan de RUG Groningen, met de titel “Omdat hun hart sprak”. In dit boek is geen enkele aanwijzing te vinden, dat de moeder van Anja Meulenbelt ooit betrokken is geweest bij het redden van Joodse kinderen in de oorlog.

    Feit is wel dat Jan Meulenbelt de oom van Anja Meulenbelt als de geestelijke vader van het “Utrechts Kindercomité” in 1942 wordt beschouwd. De verdenking is gerechtvaardigd, om te mogen aannemen, dat Anja Meulenbelt met deze leugen haar antisemitische imago tracht te ontkrachten.

  2. Een raar stuk waarbij ik mij afvraag of er gesproken is door de heer Damen met de organisatie en sprekers. Er worden geen feiten gecheckt maar eigen waarheid en gevoelens genoteerd als waarheid. Waarom mag Israel niet als racistisch land benoemd worden, waarom is een vergelijking met apartheid in ZA fout? Intimidatie door CIDI jongeren en valse aangifte staat ook niet in dit artikel, waar blijft de waarheid?

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*