Voeding onder dwang 

SONY DSCDe Israëlische regering zat fors in haar maag met bijna tachtig Palestijnse gevangenen in administratieve hechtenis, die protesteerden tegen hun detentie zonder beschuldiging, zonder familiebezoek en zonder advocaat en zo soms maanden tot jaren vastgehouden worden in limbo.

Opinie: Eldad KischZij begonnen zo’n twee maanden geleden een hongerstaking als de enige weg die hen openstaat om hun mening te laten horen. Het merendeel van deze gevangenen was zodanig verzwakt dat ze in Israëlische ziekenhuizen waren opgenomen, onder afzondering en zware bewaking. Deze staking kon zo lang duren, want in dit specifieke geval worden er wel vloeistoffen en zouten gebruikt, maar geen vast voedsel. De grote zorg is wat er zou gaan gebeuren als er uiteindelijk onvermijdelijk slachtoffers vallen. Gelukkig werd op 25 juni de hongerstaking na 63 dagen afgelast, op grond van een overeenkomst tussen de stakingsleiders en het gevangeniswezen. De voorwaarden van de overeenkomst zijn niet bekendgemaakt, maar het is bijna zeker dat de administratieve hechtenis nog niet uit ons lexicon gaat verdwijnen. Eén Palestijn blijft staken zolang op dit punt nog niet is toegegeven door Israël. En nu hangt ons een hongerstaking boven het hoofd van de illegale migranten die worden afgevoerd naar het kamp Cholot in de Negev. We zijn dus nog niet klaar met dit probleem. Het Israëlische parlement, altijd vlot met kordate tegenmaatregelen, heeft een oplossing bedacht voor de onaangename publiciteit rond hongerstakingen, door een wetsontwerp in te dienen dat gedwongen voeding van dit soort stakers toestaat. De medische wereld, in Israël en daarbuiten, protesteerde heftig tegen dit boze plan, uit medischethische overwegingen. Hierbij ben ik persoonlijk betrokken als arts. Ruim vijftig jaar geleden, vers afgestudeerd, heb ik de hippocratische artseneed afgelegd, bewust en met instemming, dat ik leven altijd zou beschermen of woorden van die strekking. Natuurlijk staat er niets in die artseneed over politieke motieven die mogelijk uitmonden in zelfdoding. Nu wordt er door mijn organisatie, Physicians for Human Rights – Israël, waar ik al vele jaren nauw bij betrokken ben, een petitie aangeboden aan onze regeerders waarin artsen weigeren deel te hebben aan de gedwongen voeding van de Palestijnse hongerstakers, die vasten tot het bittere eind om hun politieke doelen te bereiken, namelijk een reguliere rechtzaak of vrijlating, zonder die vage en uitzichtloze rekking. Tot nu hebben ruim 1200 artsen en personen die werkzaam zijn in de sociale vakken deze petitie, die alleen in Israël circuleert, gesteund. Er valt wel het een en ander bij dit probleem aan te tekenen. Als ik, als maatschappelijk betrokken burger of als arts (er is in dit geval geen verschil tussen die twee), iemand zie die aanstalten maakt om van een rots te springen, of van een brug in de kolkende rivier daar beneden, dan zie ik het als mijn plicht om hem ervan te overtuigen zijn plannen te laten varen, misschien zelfs met geweld. Als iemand van het dak wil springen dan worden er psychologen het dak op gestuurd om hem te bepraten en af te zien van zijn plannen, en de brandweer staat beneden klaar met vangzeilen om erger te voorkomen. Dit is de normale, menselijke reactie in die situatie, en voor artsen is dat niet anders. Daartegenover staat de plicht van de arts dat hij de wensen van zijn patiënt moet respecteren inzake elke vorm van behandeling, en dat de zieke het absolute, autonome beslissingsrecht heeft over zijn eigen lichaam. Het acute dilemma ontstaat als de hongerstaker in coma raakt en zijn wensen niet meer kenbaar kan maken. Moeten we aannemen dat wat hij steeds beweerd heeft nog van kracht is, of dat de wil tot leven sterker is? We mogen niet vergeten dat de Palestijnse gedetineerden hun staking begonnen met een politiek doel voor ogen, zij zijn geen patiënten in de gebruikelijke zin van het woord, en zij hebben op generlei manier een doodsdrang. Hun dood zou niet meer dan een bijverschijnsel zijn van hun actie, en was nooit het doel. De onbenullige reactie van onze minister van Binnenlandse Veiligheid (ja, die hebben we ook) was: ‘als ze dood willen, laat ze hun gang gaan’. De regering heeft nu toch geaarzeld en de stemming over het onzalige wetsvoorstel om gewelddadige voeding van gedetineerden in hongerstaking toe te staan nog even uitgesteld. Er ligt nu een afgezwakte versie van die wet ter tafel, en die zal wel aangenomen worden. Mogelijk speelde bij dit besluit ook een rol dat de medische gemeenschap, inclusief de conservatieve Israel Medical Association, als één man in opstand kwam tegen dit regeringsplan en wel op de bovengenoemde medisch-ethische gronden. Ik meen dat hier geen wet nodig is, en ik ben gekant tegen de bemoeizucht van de wetgever hierin, maar veeleer is een diepgaande discussie binnen de medische wereld vereist, met deelname van alle partijen in dit moeilijke probleem, inclusief de hongerstakers zelf. Vooral houdt de vraag mij bezig hoe te handelen bij de eindfase. De hongerstaker dan maar gewoon laten gaan? Dit kan niet opgelost worden door een petitie wel of niet te tekenen.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*