‘Palestina’ toch niet erkend 

DEN HAAG-TWEEDE KAMER

Deze week stemde de Tweede Kamer tegen een voorstel van PvdA-Kamerlid Michiel Servaes om als Nederlandse regering een Palestijnse staat te erkennen. „Het is nu niet aan de orde,” aldus minister Koenders. 

De timing was nogal ongelukkig. Op de morgen van woensdag 18 november vond een brute moordaanslag plaats in een synagoge in Jeruzalem, de bloedigste aanslag sinds jaren in de stad. Diezelfde dag stelde Michiel Servaes tijdens de begrotingsbehandeling van het ministerie van Buitenlandse Zaken voor dat de Nederlandse regering, in navolging van de Zweedse op 30 oktober, een Palestijnse staat zou erkennen. Servaes, Tweede Kamerlid en buitenlandwoordvoerder namens de PvdA, noemde daar twee argumenten voor. Ten eerste, „de feitelijke vaststelling dat er een territorium, een volk en een regering zijn. Daarmee wordt aan de criteria van het internationaal recht voldaan om erkend te kunnen worden als staat.”

Buitenspel
Servaes refereerde daarmee aan de Montevideo Convention uit 1933, toen deze criteria voor het erkennen van een staat werden vastgelegd. Directeur van het CIDI, Esther Voet, vindt echter niet dat de Palestijnen daaraan voldoen. „Vastgestelde grenzen zijn er niet. De Groene Lijn van 1967 is slechts een bestandslijn en bij een tweestatenoplossing zal die worden aangepast. Wie denkt dat Israël een territorium zal toestaan waarbij de Klaagmuur buiten de grenzen valt, is naïef. Al bij Camp David 2 en de besprekingen in Taba is duidelijk gesproken over landswops, het uitruilen van land. Daarbij is er geen homogene regering. De eenheidsregering die er nu is, is puur voor de bühne. Bovendien is Hamas daar een groot onderdeel van. Erkenning van een Palestijnse staat zou het belonen van terrorisme inhouden. Bovendien zet je Israël op die manier volledig buitenspel. Erkenning prima, maar pas nadat er onderhandelingen zijn geweest en er een akkoord ligt.”
Als tweede argument voor de erkenning noemde Servaes juist het stagneren van die onderhandelingen: „Meer dan twintig jaar na de Oslo-akkoorden lijkt een oplossing verder weg dan ooit. Kernpunt is wat mij betreft het asymmetrische karakter van het conflict, dat alleen opgeheven kan worden als we Palestina op gelijker niveau brengen met Israël. Een Palestijnse staat kan volwaardig lid zijn van internationale organisaties, met alle rechten en plichten die daarbij horen. Daarmee wordt dus een positieve bijdrage geleverd aan het vredesproces.”
„Dat is een drogreden,” vindt Esther Voet. „Er zijn weinig onderhandelingen waarbij de partijen gelijkwaardig zijn. Kijk bijvoorbeeld naar wat er nu gebeurt met de P5+1, de wereldmachten die met Iran over hun nucleaire plannen praten. Daar komt bij dat het niet zozeer een Israëlisch-Palestijns conflict is, als wel een Israëlisch-Arabisch conflict. Er liggen totaal andere verhoudingen. Je kunt pas vrede sluiten als de Arabische landen akkoord gaan.” Servaes werd door het NIW benaderd voor een verdere toelichting op zijn voorstel, maar was daarvoor niet beschikbaar.

Geen verrassing
Servaes oogstte met zijn pleidooi verbazing in de Kamer. Na de stemming werd het voorstel van Michiel Servaes niet aangenomen. PvdA, D66, SP en GroenLinks stemden voor; VVD, PVV, CDA, ChristenUnie en SGP tegen. Kersverse minister van Buitenlandse Zaken Bert Koenders (PvdA) volgt, zoals van hem wordt verwacht, het regeerakkoord met de VVD en is ook tegen. Voet: „Koenders is voorlopig tegen, maar hij staat er wel anders in dan zijn voorganger, Frans Timmermans. Die was voor erkenning, maar pas na onderhandelingen, als er een akkoord ligt. Koenders noemde de erkenning ‘nu niet opportuun’, maar de voorwaarden van Timmermans gelden blijkbaar niet meer. Onder welke voorwaarden hij wel akkoord zou gaan, daar is hij niet op ingegaan.”
Bert Koenders stond als Kamerlid en als minister van Ontwikkelingssamenwerking bekend als kritisch ten opzichte van het Israëlisch regeringsbeleid. Dat Servaes nu met het voorstel naar buiten kwam, heeft er volgens Esther Voet indirect mee te maken dat Koenders onlangs Timmermans heeft opgevolgd. „Maar Servaes streeft al veel langer naar Nederlandse erkenning van de Palestijnse staat. Wat dat betreft kwam dit niet als verrassing.”
Kamerlid Bram van Ojik van GroenLinks herinnerde de PvdA-woordvoerder eraan dat de PvdA in november 2012 nog besloot zich te onthouden van stemmen, bij een debat over opwaardering van de status van de Palestijnse Autoriteit binnen de VN. Toenmalig minister Timmermans zag stemming destijds als belemmering van het vredesproces. Van Ojik vroeg zich bij de vergadering vorige week af of de PvdA sindsdien van mening is veranderd. Nee, zei Servaes, de onthouding van stemmen over opwaardering van de diplomatieke status destijds was uit strategisch oogpunt, ‘maar dat we daarvoor waren én zijn, dat is klip en klaar’.

Discussie aanzwengelen
Hoe dan ook was de timing van het Kamervoorstel wrang, met de oplaaiende onrusten in Israël en zelfs dezelfde dag nog een Palestijnse aanslag in een synagoge in Jeruzalem, aldus merkte Kees van der Staaij (SGP) op, na het betoog van Servaes in de Tweede Kamer. In reactie daarop verklaarde die: „Het probleem van dit conflict is natuurlijk dat we continu geweld zien (…) Het is dus ook niet iets wat wij hier vanavond vanuit de Tweede Kamer kunnen oplossen. Die illusie moeten we nooit hebben. Wel wil ik een discussie aanzwengelen, en dat doe ik vanavond.”
„De schaamteloosheid is nauwelijks te bevatten,” schreef Elsevier-columnist Afshin Ellian kort daarop. „Als Servaes een Nederlander met wijsheid en historisch besef zou zijn, had hij gezegd dat alle Palestijnen, als zij nog steeds naar een Palestijnse staat verlangen, een intifada moeten organiseren tegen de terroristen. Anders is de Palestijnse staat de grootste fantasie aller tijden.” Ellians vriend en collega Leon de Winter twitterde: „PvdA wil land erkennen vol homohaat, vrouwenhaat, eerwraak, corruptie, tribalisme, jodenhaat, censuur: Palestina”. Tegelijkertijd kreeg Servaes steun voor zijn voorstel van Jaap Hamburger van Een Ander Joods Geluid, die in NRC-Handelsblad schreef: „Koenders en Kamer, besef: het strategische moment is aangebroken. Erken Palestina nu.”
Ondanks alle kritiek is Michiel Servaes vastbesloten door te gaan medestanders te vinden voor zijn plan. Zelfs nu er in de Kamer tegen is gestemd en zijn eigen minister het voorstel ‘niet aan de orde’ noemde. Hoe waarschijnlijk is het dat het uiteindelijk toch doorgang vindt?
Esther Voet: „Traditioneel zijn de linkse partijen vóór erkenning en de rechtse tegen. Een sleutelrol is nu weggelegd voor het CDA. Er lijkt een schisma op te treden binnen die partij tussen, kort gezegd, de club van Van Agt en mensen met een meer realistische kijk.” Ook binnen de Protestantse Kerk Nederland (PKN) gaan steeds meer stemmen op die het Israëlische beleid bekritiseren, met name wanneer het over de nederzettingen gaat.
Esther Voet merkt daarover op: „De politiek en de pers hebben het steeds over ‘de’ nederzettingen, maar dat is te ongenuanceerd. Een bevolkingskern in Oost-Jeruzalem is totaal iets anders dan een gemeenschap diep in de West Bank. Ook wordt er niet gekeken of het grondgebied wordt uitgebreid of dat er binnen de grenzen van zo’n nederzetting wordt gebouwd. Het is allemaal ontzettend ingewikkeld en men kijkt vaak niet verder dan zijn neus lang is.”

3 Comments

  1. De voor mij onbegrepen vraag is waarom iemand, hetzij deze joods is hetzij deze niet-joods is, de staat Palestina uberhaupt zou willen erkennen?

    Wanneer een persoon een beetje historisch besef heeft of zelfs een maar een klein beetje feiten kennis, dan zou deze persoon vemits deze een gezond stel hersenen heeft, tot de conclusie moeten komen dat het land Israel helemaal niet toebehoort aan een stel wilden en barbaren, maar aan het Joodse volk.

    Laat ik beginnen uit een historisch oogpunt.
    G’d geeft in de Thora (genesis) de belofte aan Avraham dat het land aan zijn nazaten gegeven zal worden. Hij herhaalt de belofte bij Jitschak, en ook in de parasha lezing (een van de 54 secties waar de Thora in is opgedeeld)) van deze week, vaJeetzee, herhaalt hij deze belofte bij Ja’acov. Dit gebeurde allemaal ca 2000 jaar voordat de islam werd opgericht.

    het joodse volk is een paar maal in een korte ballingschap geweest. Bij de verwoesting van de eerste tempel was dit slechts ca. 80 jaar.
    Bij de tweede tempel verwoesting wordt er gezegd dat dit 2000 jaar is. Maar gelukkig voor ons is deze opinie niet correct.

    De Romeinen hebben weliswaar de tempel verwoest in het jaar 70, en de opstand van Bar kochba tegen de Romeinen was in 135, toch bleven na deze periode nog steeds Joden in Israel wonen. Ondanks dat de Romeinen als een strafmaatregel tegen de Joden het land Israël toen Paelestina (met een “P”) noemden naar de door de Joden verslagen Filistijnen (Griekse vluchtelingen van Kreta).
    NB: Het woord Filistijn komt van het Hebreeuwse woord Pileshet: Indringer.

    De toen in Israel woonachtige joden hebben steeds geleden onder diverse overheersingen. Eerst onder de Byzantijnen (de vroege Romeinse christenen), vervolgens vanaf het jaar 600 door de islam die te vuur en te zwaard mensen bekeerden zoals ze vandaag doen in Syrie en Irak.
    Het leuke is dat de Islam zelfs de Joodse soevereiniteit over en in Israël erkent. Dit is beschreven in 5 Sura’s.
    Ondanks de overheersing bleven Joden in Israël wonen, ook toen de kruistochten kwamen en deze horden alles wat niet christelijk was trachtten uit te uitmoorden.

    En onze geluk is dat we, als mensheid diverse geschiedschrijvers hebben gehad die alles netjes documenteerden, beschreven, tekenden, etc..
    Zo weten we dat in Jeruzalem ALTIJD een Joodse meerderheid aan bevolking is geweest gedurende de laatste 1700 jaar.

    Vanwege de diverse vervolgingen in Europa (misschien zelfs G’ddank) bleef het verlangen bestaan voor de Joden terug te keren naar Israël.
    En sinds de eerste grote terugkeer van Europeese Joden naar Israel , want Jemenitische Joden waren al meerdere malen teruggekeerd, zagen de Ottomanen en andere moslims dat er met de Joden ook een economisch voordeel kwam. Veel arabieren uit Irak, Syrië, Libanon, Jemen en Egypte kwamen als gastarbeiders naar Israël toe (klinkt misschien bekend met de gastarbeiders in NL uit de jaren ’60 en ’70 ?) en begonnen daar problemen te maken.
    En natuurlijk kwam er een islamitisch nationaal gevoel opzetten toen ze zagen dat vanwege de Joden er een zegen rust op het land, iets dat niet op het land rustte toen zij er “heersten”.

    Het nationale verlangen van de Joden om terug te keren naar Israel werd nog verder gestimuleerd door de Drayfuss affaire in Frankrijk met openlijk antisemitisme nadat een Joodse officier in het Franse leger vals werd beschuldigd van hoogverraad (de dader bleek later een niet-Joodse Hongaarse edelman te zijn).
    Theodore Herzel schreef zijn beroemde werk “alt neu land” en in mede vanwege dit werk werd in 1917 de Balfour declaratie opgesteld.

    En nu komt het punt dat iedereen die Israël haat is vergeten of wenst te vergeten: in 1920 en in 1921 werd door de “League of Nations” (de Volkerenbond ofwel de toenmalige VN) het San-Remo verdrag opgesteld waarin ALLE landen akkoord gingen dat de Joden het recht op het land Israël terug kregen. En de grenzen werden vastgesteld. Dit verdrag werd in 1947 door de VN nogmaals geratificeerd.
    Engeland werd in 1920 aangesteld als bewindvoerder van dit verdrag maar wilde, als belanghebbende geen afstand doen van het land. De Britten probeerden met diverse trucs de Joodse terugkeer naar het land te voorkomen: schepen terug te sturen, Joodse immigranten te interneren op Cyprus, Arabisch nationalisme tegen Joden nog verder te stimuleren en te promoten, etc..
    En we weten dat vele Joodse vluchtelingen die in de jaren 1938 -1945 vluchtten vanuit Europa door dit illegale Engelse beleid alsnog zijn teruggestuurd naar Europa en werden vermoord door de Duitsers.

    Gelukkig komt de waarheid altijd aan het licht.: Frankrijk hield als oud-bewindvoerder van Syrië en Libanon, Engeland goed in de gaten en speelde alle illegale informatie en illegale activiteiten van de Britten door aan Israël en de Joodse verzetsbewegingen. En dat heeft gelukkig voorkomen dat Israël en de Joodse staat werd verwoest door de Arabisch nationalisten en de Britten.

    Nu kunnen we natuurlijk kijken vanuit een zuiver historisch perspectief, maar uiteindelijk is het G’d die bepaalt wat er gebeurt en hoe zaken gebeuren.

    Ik daag die mensen die meer willen weten over de geschiedenis, en zeker die mensen die een EAJG (een achterlijk Joods geluid) wensen te ondersteunen, te kijken op Facebook in de groep “European Advocates for israel”.
    Misschien kunnen de mensen dan wat historische feiten zien en hiermee zichzelf verrijken.

    Shavua Tov en Chodesj Tov.

  2. Wat een racistische reacties hier, wilden en barbaren mogen Israel niet toebehoren. Dus wie gelooft in sprookjes van 3000 jaar geleden heeft het recht om een staat te stichten en een ander te verdrijven. Mag kinderen arresteren, internationaal gerechtshof niet erkennen, wapens testen op Gaza, muren bouwen en mensen van de meest elementaire levensbehoeften beroven. Wat een misdaad is dit toch en wat vreselijk dat anno 2015 Palestijnen nog steeds onderdrukt worden.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*