Opnieuw tegenslag voor het Namenmonument

Het Nederlands Auschwitz Comité heeft opnieuw een tegenslag te verduren gekregen nu een klein groepje omwonenden rond de locatie waar het Holocaust Namenmonument moet komen, opnieuw bezwaar maakt tegen de komst.  

Na een duidelijke uitspraak van de bestuursrechter op 9 juli, die alle bezwaren van het groepje van tafel veegde, leek de strijd voor de komst van het Namenmonument na jaren definitief gestreden. Dinsdag 20 augustus was de laatste dag voor de bezwaarmakers om tegen die voor hen duidelijke juridische nederlaag in hoger beroep te gaan. En dat deden ze, precies op die dag. Nu krijgen ze vier weken de tijd om hun beroep nader toe te lichten, waarna weer tegenargumenten moeten worden geformuleerd en opnieuw de gang naar de rechter gemaakt moet worden. Maar de uitspraak van de bestuursrechter op 9 juli was zo duidelijk, dat de kans dat deze groep omwonenden in hoger beroep toch nog gelijk krijgt, vrijwel nihil is.

Na de uitspraak van de rechter liet de gemeente Amsterdam weten dat er op 1 augustus zou worden begonnen met het kappen van de bomen die in het plantsoen staan. In het Namenmonument zelf wordt een aantal bomen teruggeplaatst en er zullen ter compensatie rond de vijftig bomen extra in de buurt worden geplant. De bomen die plaats moesten maken voor het monument zijn inmiddels door de gemeente gekapt. “We hebben de volledige steun van burgemeester en wethouders voor de bouw van dit monument,” zegt Jacques Grishaver, voorzitter van het Nederlandse Auschwitz Comité en initiatiefnemer van het project. Alles stond in de startblokken om op 1 oktober met de daadwerkelijke bouw te beginnen.

Rechtsgeldige bouwvergunning

Nu zal er aankomende week overleg worden gepleegd of de bouw op die datum toch nog gewoon doorgaat, of dat opnieuw moet worden gewacht op de behandeling van het hoger beroep. Duidelijk is dat die behandeling voor 1 oktober niet realistisch is, die wordt eerder verwacht in het voorjaar van volgend jaar. Er ligt een rechtsgeldige bouwvergunning. Als nu zou worden beslist om, hangende het hoger beroep, de werkzaamheden stil te leggen, betekent dat volgens Grishaver een vertraging van tenminste een half tot driekwart jaar: “En dan zijn er nog minder overlevenden van de Shoa over die de onthulling zullen kunnen meemaken.”

Met het initiatief voor een Namenmonument op een locatie in de oude Amsterdamse Jodenbuurt werd al in 2006 gestart. Maar al die jaren woedde er een verbeten strijd tussen het Comité en de gemeente enerzijds, en buurtbewoners anderzijds. Een plan om het monument in het Wertheimpark te laten verrijzen werd getorpedeerd door omwonenden en de weduwe van Jan Wolkers, de kunstenaar die het Nooit meer Auschwitz-monument in het Wertheimpark creëerde. Zij vreesde dat het monument van haar man in de schaduw van het Namenmonument zou komen te staan, en zo minder aandacht zou trekken. Daarna vond grondig onderzoek plaats naar locaties in de buurt die ook in aanmerking zouden komen voor de Namenwand. Uiteindelijk werd gekozen voor het Weesperplantsoen, waar nu het gehate Monument van Joodse Erkentelijkheid staat. Over de vraag of dát monument, ‘een schandvlek in de geschiedenis’ genoemd, ergens anders in de buurt een nieuwe plaats moet krijgen, is veel discussie gaande.

Architect kon opnieuw beginnen

Maar ook een kleine groep omwonenden rond de locatie voor de Namenwand in het Weesperplantsoen maakte bezwaar, onder wie een kunstenaarsechtpaar dat een beter plan dacht te hebben dan dit ontwerp van de wereldberoemde architect Daniel Libeskind. Libeskind had ook al een ontwerp voor het eerdere plan in het Wertheimpark gecreëerd, maar na de afwijzing van die locatie kon hij opnieuw beginnen.

De kans dat de omwonenden toch nog hun zin krijgen en dat er opnieuw naar een andere locatie moet worden gezocht, is uiterst klein. Maar de bouw traineren, dat kunnen ze wel.

22 Reacties

  1. Dit hou je toch niet voor mogelijk. Dat die dame zich niet eens een keer bij neer legd na de rechtelijke uitspraak, dat de bouw mag beginnen en ons namenmonument daar mag komen waar het hoort te staan. Ik ben belang hebbende en wordt steeds weer verdrietig van dit domme gedoe van deze dame.

  2. Dat een aantal tegenstanders doorgaat met pogingen om het Holocaust Namenmonument te traineren, vooral nu ná de gerechtelijke blissing die niets te wensen overliet, kun je alleen duiden als een kwaadwillige actie van mensen die óf ongevoelig zijn voor de gruwelijke geschiedenis van de jodenvervolging, vooral in de buurt waar zij zelf nu wonen, of erger, als een verkapte uiting van anti-joodse sentimenten. Met de politieke correctheid van vandaag mag je dit soort ernstige zaken niet eens suggereren! We houden zo een valse schijn in stand, en accepteren de hypocrisie en kwaadwilligheid achter de argumentatie van die tegenstanders.

  3. Ik schrik hiervan. Het zijn net kleine kinderen die hun koekje niet krijgen. Of zijn het antisemieten. Ik denk langzamerhand wel. Ik hoop dat ze geen succes zullen hebben. Ik zou graag mijn hand willen leggen op de namen van mijn grootouders en andere familieleden die ik nooit gekend heb. Ik hoop dat ik dan eindelijk eens de emoties over me heen kan laten komen,waar ik altijd tegen gevochten heb. Deze mensen hebben geen idee waar ze mee bezig zijn.
    Ruben Sijes

    • Ben het geheel eens met de reactie van Ruben.
      Net als hij zijn er nog (gelukkig) vele nabestaanden die de naam op het monument willen lezen, hardop uitspreken en aanraken. Wordt tijd dat de tegenstemmers zich eens werkelijk verdiepen in het lot van alle onschuldige mensen die niet meer teruggekomen zijn, vermoord zijn tijdens het gruwelijke nazibewind. Een bezoek aan het herinneringscentrum in Westerbork voor hen is ook geen overbodige luxe.

  4. Als het monument er uiteindelijk staat, hoop ik wel dat het goed beveiligd zal zijn. Misschien ben ik pessimistisch maar ik ben bang dat het realistisch is om bekladding en vernieling te kunnen verwachten. Welkom in Amsterdam? Ik vrees van niet.

  5. Laten we elkaar geen Mietje noemen. Als je de schurft aan Joden hebt zal je dat natuurlijk nooit zeggen. “ik heb zelfs ( !!) Joodse vrienden ” weet u wel. Maar je verpakt je afkeer of haat in elk juridisch jasje dat je vinden kunt. “die jüdische Monumente sind unser Unglück”…erg on-Vroom…

  6. Te gek voor woorden. Ik krijg mijn zin niet, dus blijf ik drammen. Ik heb drie namen ge-adopteerd en wil deze graag in Amsterdam gaan bezoeken. Opdat wij niet zullen vergeten. De familie Jacobson, Levie, Lea en Saartje uit Ter Apel

  7. Wat vind ik dit vreselijk. Hoe kun je dit monument zo tegenwerken. Die mensen, al is het een klein groepje, die moesten zich rot schamen.
    Waar halen ze het lef vandaan. Diep triest.

  8. wat is dit in vredesnaam met oa mevrouw Wolkers, hoe durft ze te beweren dat het monument van Jan W.minder aandacht zal krijgen.Is dit een zieke attitude!
    De rechter moet zich ook schamen…weer een 40-45 gevoel!

  9. Na 70+ jaar ‘opnieuw tegenslag voor het namenmonument.

    We staan aan de vooravond van een potentieel benodigd volgend namenmonument en in Amsterdam zijn ze nog steeds bezig met rechtzaken over die van 40/45.

    Als een belangrijk initiatief 70+ jaar nodig heeft om tot stand te komen zegt dit iets over burgers & beleidsmakers.

    Als een herdenkingsmonument voor vermoorde Joden zoveel weerzin opwekt bij lieve Amsterdammers en een magische aantrekkingskracht (beschadiging/vernietiging) zal hebben bij iedere Jodenhater (gelukkig in overvloed in tolerant A’dam) zou het beter zijn het maar te laten.

    To little, to late!
    De vermoorde Joden komen er niet mee terug en ook de goede naam van Amsterdam niet.

  10. We leven in een rechtsstaat en daarin zijn procedures waaraan iedereen zich moet houden. Ook daarvoor zijn in WOII soldaten gestorven. Het monument komt helaas op een volstrekt ongeschikte plek en de groep die bezwaar maakt is klein, omdat uitsluitend omwonenden bezwaar kunnen maken. Met een Joodse moeder en een oom die door de nazi’s gedood is en wiens naam op het monument komt, sluit ik me van harte aan bij de bezwaarmakers. Dit monument hoort op het JD Meijerplein en niet op de Weesperstraat!

  11. Hoor en Wederhoor, daar doet de hoofdredacteur niet aan, begrijp ik uit het artikel. En ik zie dat u op twitter op de man speelt. Ooit gehoord van journalistieke begiselen? Ik ken wat mensen die bezwaren hebben. Het zijn niet alleen buurtbewoners, zoals u vast wel weet kunnen mensen die verder dan 250 meter van de locatie wonen geen procedures voeren. Er zijn veel mensen in Nederland niet gelukkig met het geplande monument. Ook veel joden. Ook van de mensen uit de buurt die tegen zijn zijn er veel met joodse wortels. De argumenten zijn serieus. MIsschien vind u het moeilijk te aanvaarden dat er veel mensen anders over denken dan u. Maar stemming maken, dat kunt u.

  12. Dit ziet er niet best uit. Deze buurtbewoners lijken niet van opgeven te willen weten. Kan nog wat moois worden, zoals sabotage tijdens de bouw, of vernielingen als het monument er eenmaal staat.

  13. Aangepaste versie:

    Wat ik niet begrijp en eigenlijk ook weer wel, is dat de onderstaande tekst door de moderator van de Fabook-pagina, van Holocaust Namenmonument werd weggehaald.
    Wellicht omdat het hout snijdt? Dat de verdeel en heers-politiek een einde kan krijgen door niet tegenover elkaar te staan maar samen bij de gemeente voor de beste oplossing te pleiten;
    maar men bang is om toch het beetje waarmee men door de gemeente Amsterdam ‘tevreden’ gehouden wordt, wellicht toch nog wordt ontnomen?

    Het zit dus anders dan ons werd voorgespiegeld.

    Ik kan mij nog herinneren hoe wij als kind (ik was toen 5) hoorde over het op handen zijn van het inwilligen van het gratieverzoek voor de drie van Breda.
    Van Agt, met het CDA en hun consorten zoals de tomatentelers, vonden het onmenselijk ze nog langer te laten zitten. Wij begrepen daar natuurlijk niets van.
    Mijn vader rekende uit, dat als Aus der Fünten voor elk door hem naar de gaskamers gedeporteerd slachtoffer, slechts één dag cel berouw zou moeten tonen, hij daarvoor 60 tot 100 jaren nodig zou hebben, en die waren nog lang niet uitgezeten.
    Bij zijn crematie sprak een collega van mijn vader en dankte hem postuum voor zijn medewerking die ertoe leidde dat de drie van Breda nog even bleven zitten waar ze hoorde.
    Dit is maar één voorbeeld van de vele die ik kan noemen van hoe er bij mij thuis over de Shoa werd gedacht en hoe ik er over denk.
    Ook zal ik zeker tien namen ‘adopteren’ waarvan er twee gelijk luiden met de voor en achternamen van mijn kinderen.

    Ja, ik wond mij enorm op over het stel kwelzieke nimbies die zoiets belangrijks als de totstandkoming van het Holocaust Namenmonument constant met bezwaarprocedures liepen te traineren. Ik hoorde van een kunstenaar die ik ken ook zijn bezwaar tegen het monument op de voorgenomen lokatie en dacht eerlijk gezegd dat zijn particuliere bezwaren niet opwegen tegen zo’n groot belang, de herdenking van zo’n 130.000 slachtoffers van de Shoah.
    Toch wilde ik het fijne ervan weten en heb deze ene bezwaarmaker om een uiteenzetting gevraagd, daarna heb ik hem bezocht en heeft hij aan de hand van een maquette precies de situatie uit de doeken gedaan.

    Tot mijn ontsteltenis kwam ik toen, enkele weken geleden de ware toedracht op het spoor.
    Al mag men het ook als ‘hypothese’ lezen…
    Het bevreemde mij al dat waar de ‘De Staat der Nederlanden’, ‘Gemeente Amsterdam’, de ‘NSB-ers’ en ‘WA-lieden’ er actief voor zorgden en al die genen die het wel lieten gebeuren en waar een paar dapperen met de April/Meistaking en ander verzet niet tegen opgewassen waren, namelijk de Shoah, dus herdacht gaat worden op een ielig strookje langs de Wibautstraat.

    Het is geen complottheorie maar heel waarneembaar dat de geplande lokatie van het Holocaust Namenmonument iets weg heeft van een ‘troostprijs’, een fooi die getuigt van eenzelfde (demonische) onachtzaamheid waarmee men de hele ‘Joodse Buurt’ met de aanleg van de metro en de bouw van het afgrijslijke ‘Stopera-‘ gebouw heeft weggevaagd.
    Dat de plaats onlogisch, of liever gezegd ongepast, voorkomt is te verklaren. Het ‘Nederlands Auschwitz Comité’ heeft een plek aangewezen gekregen en moest het daarmee doen.
    Nou ja, het Nederlands Auschwitz Comité greep de kans aan; dankbaar als je moet zijn…; met wat de gemeente vindt dat het waard is. Alhoewel ik mij niet kan voorstellen dat men bij het comité onverdeeld verheugd was over de ligging.
    Nu hebben omwonenden in hoger beroep weer bezwaar aangetekend.
    In eerste instantie vanwege de wat krap bemeten plek voor een dergelijk monument.
    In tweede instantie ook om de veel betere grote lokatie namelijk bovengronds èn onder het hele Mr. Visserplein dat autoluw wordt gemaakt.
    Dat het maar duidelijk mag worden dat het dit ‘kunstenaars-echtpaar’ niet te doen is om ‘een beter idee’ voor het monument; ofschoon zij zich wel iets beters, niet van hen maar een andere architect of beeldend kunstenaar dan Libeskind kunnen voorstellen.
    Laat staan dat er ‘antisemitische motieven’ spelen waar Libeskind de tegenstanders -van de lokatie- lukraak van beschuldigde.
    Het gaat de tegenstanders dus om de belabberde lokatie.
    Ook moet u weten, dat ze juist voorstander zijn van een nationaal monument ter nagedachtenis van de overledenen van de Shoah.

    Maar het zit anders in elkaar dan helaas steeds verkeerd door de media wordt opgepakt,
    want naar het langzaam duidelijk wordt, wil de gemeente Amsterdam een lucratief vastgoedproject in het Joods Kwartier neerplempen.
    Waar? U raadt het al, midden in het hart, op en onder het Mr. Visserplein,
    hoog uittorenend boven het Joods Historisch Museum en de Portugees-Israëlietische Synagoge.
    En van meet af aan is getracht deze fantastische plaats voor het gewin van de gemeentekas en bevriende projectontwikkelaars te behouden!
    Nu worden we afgescheept met een een strookje langs een weg,
    waar een nationaal monument van statuur toch niet op past.

    Laten we niet in der haast,
    voor iets wat nog honderden jaren herinneren mag,
    aan de verschrikkingen van toen,
    nu de verkeerde beslissing nemen, de kans op een goede en eervolle lokatie verspelen en daarmee degenen die zijn omgebracht, de nabestaanden en overlevenden te kort doen.

    Eigenlijk had ik verwacht dat een groots monument toch al eerder geplaatst had kunnen zijn, als de gemeente wat voortvarender had opgetreden en niet een steekspel had gevoerd, om het Mr. Visserplein vanwege geldelijk gewin achter te houden.

    De geschiedenis herhaald zich telkens, al kennen we allemaal de roman ‘Het bittere kruid’, ze hebben er niets van geleerd.

    • Imponerend betoog. Ik ben het in principe met de meeste reageerders hier eens en vind het traineren door de weduwe Wolkers c.s. stuitend maar dit betoog over de optie mr Visserplein zet mij aan het (her)denken.

    • Beste Wilfred Lowensteyn.

      Kunt u meer vertellen over de bouwplannen die de gemeente voorstaat op het Mr. Visserplein?
      Als ik uw commentaar zo lees dan zou daar een qua omvang groot en hoog complex moeten verrijzen.
      Zou goed zijn als hier meer openbaar over bekend wordt.

  14. Het mag een recht zijn de juridische gang tot het bittere eind (tot aan de Hoge Raad) door te zetten, het gegeven dat er met de dag minder holocaustoverlevenden zijn die de onthulling van het Namenmonument mee kunnen maken is een schande. Degenen die koste wat kost de bouw willen traineren moeten zich diep en dan ook heel diep schamen.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*