Op naar een hete herfst?

De Palestijnen wenden zich definitief op 23 september tot de Veiligheidsraad om erkenning te krijgen voor een eigen staat. Ze krijgen vermoedelijk niet meer dan een ‘observer state’.

Eindelijk kwam er duidelijkheid: de Palestijnse minister van Buitenlandse Zaken Riyad al Malki maakte donderdag 15 september bekend dat de Palestijnse Autoriteit zich op 23 september tot de Veiligheidsraad gaat wenden met het verzoek om erkenning van een Palestijnse staat als volwaardig VN-lid. Daarmee kwam een eind aan speculaties of de Palestijnen wel het risico wilden lopen op een Amerikaans veto. Washington zal een positieve VN-resolutie blokkeren, zodat de Palestijnen naar de Algemene Vergadering moeten. Die bestaat uit 193 landen, waarvan naar verwachting meer dan tweederde de Palestijnen een observer state gunt.
De Verenigde Staten hebben maandenlang geprobeerd om de Palestijnen van een VN-bid af te houden. Maar de PA vindt dat de onderhandelingen met Israël nu al drie jaar vastzitten en hoopt dat door een volledige of gedeeltelijke erkenning de internationale druk op Israël toeneemt. Omdat ook in Turkije en Egypte de openbare opinie zich steeds openlijker tegen Israël keert, zien commentatoren in Israëlische en buitenlandse kranten een groeiend isolement van Israël. Vooral het ‘verlies’ van Turkije komt Israël zeer ongelegen. Een Amerikaans veto op of kort na 23 september zou de anti-Israëlische sentimenten versterken en het beeld bevestigen van een onwillig Israël. Daarmee zouden de Palestijnen al een eerste pr-succes boeken. De linkse Israëlische Ha’aretz-columnist Gideon Levi concludeerde donderdag kortaf: „Israël wil geen Palestijnse staat. Punt.” Hij herinnerde eraan dat een coalitie van Israëlische vredesorganisaties een lijst van vijftig redenen publiceerde waarom je een Palestijnse staat zou steunen: „Als je er maar vijf zou accepteren, zou dat niet genoeg zijn? Wat is het alternatief, nu er donkere wolken boven ons samenpakken?” Levi denkt dat Israël op 23 september voor de VN ‘te kijk’ zal staan ‘omdat het geen enkel overtuigend argument tegen internationale erkenning heeft’. Vier achtereenvolgende premiers hebben gezegd dat ze vóór zijn, dus waarom is er dan nog niets gebeurd? Werd Israël zelf niet, deels, door de VN in het zadel geholpen? In 1979 erkende Israël ‘de legitieme rechten van het Palestijnse volk’ en beloofde het om binnen vijf jaar een onafhankelijk bestuur in de Gazastrook en de West Bank mogelijk te maken. Daar kwam niets van terecht, concludeert Levi. Diezelfde clausule maakte deel uit van de akkoorden van Oslo, in 1993, met hetzelfde resultaat. Arafat werd vaker als obstakel voor de vrede aangewezen, maar ook na zijn dood waren er geen vorderingen. „Israël claimde toen dat er alleen een oplossing kwam als de terreur zou stoppen. De terreur stopte – en niets.”

Frustraties
Wat er na de 23e gaat gebeuren is onduidelijk, maar de Israëli’s bereiden zich voor op een hete herfst. Minister van Buitenlandse Zaken Clinton heeft gezegd dat vrede ‘niet in New York’ kan worden gesloten, maar alleen in Jeruzalem en Ramallah. Waarnemers verwachten dat, omdat er ‘op de grond’ niets verandert, de frustraties zich zullen ontladen op nederzettingen en openbare wegen op de West Bank. De Palestijnse veiligheidstroepen hebben bij Israëlische firma’s al ME-uitrusting besteld.
Netanyahu kwam met een tegenmaatregel: hij gaat op de 23e september ook de Algemene Vergadering toespreken om de Israëlische visie uit te leggen. Tijdens een persconferentie zei de premier: „De manier om deze vrede te bereiken is door directe onderhandelingen. Je kunt geen vrede bereiken met een dictaat.” Hij zei dat hij weet dat de Algemene Vergadering niet goed naar hem zal luisteren omdat er sprake is van een ‘automatische meerderheid die altijd klaarstaat om tegen Israël te ageren’. „Maar ik heb besloten ernaartoe te gaan, niet om applaus te scoren, maar om de waarheid tegen ieder land te verkondigen dat maar wil luisteren.”

Bang
VN-diplomaten vertellen de andere kant van het verhaal. Diverse landen steunen de Palestijnse zaak alleen maar omdat ze bang zijn dat het Arabische en islamitische blok ze bij een ‘foute’ keuze uit allerlei VN-lichamen zal weghouden of dwarszitten als ze zich tot de Veiligheidsraad wenden; vooral het blok van ongebonden landen is belangrijk. Een land als Australië zou worden gechanteerd omdat het volgend jaar een zetel in de Veiligheidsraad wil en de islamitische landen niet boos wil maken met een ‘pro-Israëlische’ stem. Canada ligt al uit de race, omdat het land openlijk Israël steunt. De VN-bid is niet erg populair onder diplomaten, die erover spreken als ‘iets irritants dat we graag achter de rug hebben’. De Daily Mail noemde die nieuwe staat een Potemkin polity, zonder enige realiteit en ook in de Gazastrook ontbreekt ieder enthousiasme.

2 Comments

  1. Zeven redenen waarom VN erkenning van een Palestijnse staat
    contraproductief werkt:

    De aanvraag ontkent de rechten van Israel
    Voor een vreedzaam bestaan van een onafhankelijke Palestijnse staat is het nodig dat deze de rechten van de buurstaten erkent. Dat heeft de VN al eerder vastgelegd in resolutie 242 in 1967. Echter, president Abbas heeft bij herhaling gezegd dat de te vormen islamitische Palestijnse staat geen Joodse staat naast zich kan accepteren, laatstelijk op een bijeenkomst in Ramallah op 28 augustus j.l. (rapportage van internationaal persbureau UPI).
    De Iraanse president Ahmadinejad zei bovendien twee weken geleden nog glashelder waar de Palestijnse staat uiteindelijk in moet resulteren: “de vernietiging van Israel”.

    De aanvraag is strijdig met de basisprincipes van staatsvorming
    De Palestijnen voldoen in de verste verte niet aan voorwaarden voor staatsvorming. Er is geen duidelijke bevolking, regering of gebied. Wat betreft dat laatste, zowel de VN resolutie 242 als de Oslo-akkoorden stellen dat de definitieve grenzen van een toekomstige Palestijnse staat nog vastgesteld moeten worden. Als de VN akkoord gaan met de aanvraag van de Palestijnse Autoriteit dan ontstaat er dus een Palestijnse staat zonder duidelijke grenzen.
    Hier komt bij dat de Palestijnse radicaal-islamitische terreurorganisatie Hamas, die de baas is in Gaza, heel Israel claimt. De Palestijnen zijn het dus oneens waar de uiteindelijke grenzen van Israel moeten komen: bij Jeruzalem of Tel Aviv? Overigens is de Hamas regering in Gaza tegen de VN aanvraag.

    De aanvraag moedigt islamitisch terrorisme aan
    De Hamas-regering in Gaza weigert aan de voorwaarden van de internationale gemeenschap voor normalisatie van de betrekkingen met Israel te voldoen: het afzweren van geweld, het erkennen van Israel en het nakomen van eerder gesloten vredesovereenkomsten.
    Hamas vuurt echter vrijwel dagelijks raketten af op de Israelische burgerbevolking, wat volgens de VN een oorlogsmisdaad is. Hamas staat daarom terecht op de internationale lijst van terroristische organisaties. Erkenning van een Palestijnse staat door de VN betekent dus ook erkenning van een terroristische entiteit. Dit zou een unicum in de geschiedenis zijn.

    De aanvraag moedigt het openlijke Palestijnse racisme aan
    President Abbas heeft gezegd dat een Palestijnse staat etnisch gezuiverd zal moeten worden van Joden. Dat is ongehoord. Stel dat Catatonie in Spanje onafhankelijk wil worden, maar dan wel zonder alle Marokkanen en Nederlanders die daar wonen!

    Het is strijdig met internationale akkoorden en VN-resoluties
    In de eerdere internationale vredesakkoorden hebben de Palestijnen zich verplicht tot het sluiten van een definitief vredesverdrag met Israel. Aan die verplichting onttrekken zij zich hiermee. Daar kan de internationale gemeenschap – die deze verdragen heeft gegarandeerd – niet aan meewerken.

    De aanvraag zet het conflict onnodig op scherp
    Wanneer de Palestijnen de eerder gesloten internationale verdragen schenden, is Israel er ook niet meer aan gebonden. Het is dan zelfs gerechtigd allerlei maatregelen terug te draaien die in het voordeel waren van de Palestijnen, zoals op het gebied van economie en veiligheid.
    De gang naar de VN zal dus alleen maar tot frustratie van zowel Palestijnen en Israeli’s leiden, en daarmee mogelijk tot nieuw geweld.

    Vrede raakt verder weg dan ooit
    Vrede komt niet door papier maar door daadwerkelijke vredeswil. De Palestijnen hebben zich in de eerdere vredesverdragen verplicht daarnaar te streven. Dat is niet gebeurd. Het Clinton compromis is in 2000 door Arafat afgewezen. De Palestijnse Autoriteit verheerlijkt terrorisme op televisie, scholen en in moskeeen. Wat er toe geleid heeft dat 73% van de Palestijnen Hamas steunt in de wens om de Joden uit te roeien. Voor echte vrede in de vorm van de tweestatenoplossing zullen de Palestijnen een Joodse staat moeten accepteren.

    Gelukkig ziet de Tweede Kamer dit ook zo en heeft zij zich er al tegen uitgesproken omdat zo “een duurzame vrede tussen Israel en de Palestijnen niet dichterbij zal worden gebracht”.
    Hopelijk ziet een meerderheid van de VN dit medio september ook in.

  2. Het afgelopen weekend was het zover, we konden allemaal overduidelijk horen wat de Palestijnen, bij monde van hun president Abbas voorstaan en wat Israel voorstaat bij monde van Natanyahu.
    Afgezien van de vijandige toon en het volkomen negeren door Abbas van de aller grootste bevolkingsgroep, de joden, konden we twee zaken duidelijk vaststellen. De palestijnen willen nu hun eigen land hebben en dat land zal jodenvrij moeten zijn. Daartegenover stelt Natanyahu de basis voor een palestijns land vrede moet zijn en dat het een tweestatenoplossing voor twee gemengde bevolkingsgroepen zal zijn.
    Bij Abbas geen woord over vrede en geen mogelijkheid dat een jood onder zijn volk leeft.
    Als dat zo is dan ook “Cherev pipiot” oftewel in duidelijk nederlands “het mes snijdt aan beiden kanten”, dat betekent dus dat als Abbas in Juda en Shomron al de joden eruit wil gooien (er gaat natuurlijk geen kip uit eigen wil weg), dat dan bij ons al de Arabieren eruit gaan! Zie dat maar eens te verkopen.
    Stel dat iemand van ons met dat krankzinnige idee zal komen, dat zal een hele opschudding geven. Op de een of andere manier kunnen palestijnen dat soort ideeen spuien en niemand die zich daar druk over maakt!
    Zo vlak voor Rosh Hashana is het helaas overduidelijk dat we nog een heel lange weg te gaan hebben en dat wij totaal geen vat hebben op de arabische mentaliteit.
    Shana tova umvorechet en dat het nieuwe jaar zo zoet als honing mag zijn.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.