Onrecht op terugkeer

Nu de regen van raketten op Sderot en andere Israëlische plaatsen in de buurt van de Gazastrook wat is afgenomen – anders dan de regen in Iran kan de Mossad deze helaas niet stelen – beginnen de vrijdagse protesten aan de grens weer. Conclusie: die demonstraties zijn de voortzetting van Hamasterreur met andere middelen, om Von Clausewitz te parafraseren. Hamas bepaalt precies wat er gebeurt in Gaza; zoals Onze Lieve Heer volgens de Biblebelters geen musje dood van het dak laat vallen, zo wordt er geen raket afgeschoten, geen ballon (of condoom!) met explosieven losgelaten en geen ‘demonstrant’ op het hek met Israël afgestuurd zonder dat de Mashals, Haniyehs en Sinwars er opdracht toe geven.

De demonstraties, elke vrijdag na het middaggebed, hebben een bloedige tol geëist omdat Israël de afgelopen zeventig jaar heeft geleerd dat zachte heelmeesters stinkende terroristen maken. Dat heeft ertoe geleid dat begin augustus de dodenteller op 155 stond, althans volgens de cijfers van het altijd betrouwbare Palestijnse ministerie van Volksgezondheid. Maar baroech Hasjeem of alhamdoelillah is de meerderheid van deze ‘slachtoffers’ lid van Hamas of de Islamitische Jihad. Wat betekent dat de afgelopen maanden de maagdenpopulatie in de hemel boven Gaza met zeker zevenduizend is toegenomen.

So it goes
Natuurlijk vallen er ook onschuldige slachtoffers aan het hek. Of toch tenminste relatief onschuldige, want wie zich na viereneenhalve maand nog steeds vrijwillig aanbiedt als schietschijf voor de IDF-snipers is niet bepaald Moeder Teresa – oké, slecht voorbeeld – is geen Rosa Parks. Ja, er zijn (waarschijnlijk) verplegers, journalisten en minderjarigen gedood, en een veelvoud van hen verwond, maar het is wel nog steeds oorlog daar, hè? So it goes, zou Kurt Vonnegut gezegd hebben. En misschien zouden IDF en regering in Jeruzalem hun jongens af en toe wat minder enthousiast kunnen laten reageren op de Palestijnse provocaties, al was het maar om de tere zieltjes van de lieve kijkbuiskinderen in West-Europa die bloedige beelden – echt of op zijn Pallywoods – te besparen.

Feit is dat Hamas er geen enkele moeite mee heeft ‘onschuldigen’ de dood in te sturen voor… ja, voor wat eigenlijk? Officieel beogen de demonstraties aan de grens twee doelen: het beeindigen van de blokkade van Gaza en het verwezenlijken van het recht op terugkeer van de in 1948 gevluchte of verdreven Palestijnen. Het eerste objectief is bespottelijk: als je een einde aan een blokkade wilt moet je niet precies dat gedrag vertonen dat de blokkade beoogt tegen te gaan. Het tweede is interessanter: het roemruchte recht op terugkeer van de Palestijnen.

99 procent van de ‘vluchtelingen’ is geboren na de oorlog waarvoor zij zouden zijn gevlucht

In en rond 1948 en 1967 hebben een dikke 700.000 Palestijnen hun huizen verlaten in wat nu Israël is. Deels uit angst, deels daartoe opgeroepen door hun eigen leiders en deels als gevolg van (Israëlische) dwang. In 2012 was de meest conservatieve schatting dat van die 700.000 vluchtelingen er nog zo’n 50.000 in leven waren. Het konden er ook nog maar 30.000 zijn en de klok tikt, dus het is fair aan te nemen dat het er inmiddels behoorlijk wat minder zijn. Maar laten we voor het gemak het getal van 50.000 aanhouden. Want wat wil het geval, er zijn inmiddels offi cieel vijf miljoen Palestijnse vluchtelingen! 99 procent van de ‘vluchtelingen’ is geboren na de oorlog waarvoor zij zouden zijn gevlucht. In sommige gevallen zelfs zeventig jaar erna, want als er nu een Palestijnse baby wordt geboren in Ramallah, Gaza-Stad, Amman of Damascus is de kans groot dat het kleintje in de wieg het predicaat ‘vluchteling’ opgeplakt krijgt. Goedgekeurd door de VN, de EU en de Nederlandse regering. De waanzin. Deze vijf miljoen nepvluchtelingen houden een bureaucratie in stand die het hen onmogelijk maakt zich ooit te ontplooien en een fictie die een permanente bom onder het vredesproces is. Zie nu Gaza.

In 1949 werd de familie van mijn vader verdreven uit de kersverse staat Indonesië. Pa was toen twaalf jaar oud. Ik werd 21 jaar later geboren op een ander continent, net zoals veel Palestijnen. Ik hoor graag van de VN, de EU en onze regering in Den Haag of ik het recht heb terug te keren naar het huis van mijn grootouders in Batavia, pardon Jakarta. Zo niet, of ik als vluchteling toch tenminste een forse financiële compensatie tegemoet kan zien. En als dat niet zo is, heb ik dan het recht komend weekend tweehonderd raketten af te vuren op Indonesische scholen en speeltuinen?

4 Reacties

  1. Gezien hun fascistisch-totalitaire mentaliteit, verbaast het niet dat de Palestijnen, net als veel andere Arabieren, zich in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw verbonden met de nazi’s. Het verbaast daarom ook niet, dat ze niet streefden naar zakelijke oplossingen voor het conflict over het land, die althans theoretisch, als we de Palestijnse mentaliteit en de territoriumbegeerte van Egypte en van Jordanië even vergeten, de oprichting van een Palestijnse staat naast de Joodse staat mogelijk gemaakt zou hebben, maar dat zij kozen voor een alles-of-niets “heilige” oorlog. Met wat zelfkennis en wat kennis van het karakter van hun Islamitische broeders, zouden de Palestijnen begrepen moeten hebben, dat ze zonder de technologische en industriële voorsprong van de nazis en zonder de ijzeren discipline van de nazis, geen kans maakten tegen een klein maar vastbesloten volkje dat zojuist een poging tot industriële uitroeiing ternauwernood overleefd had en dat naar verwachting letterlijk voor zijn leven zou vechten. Ze kozen toch voor die heilige-alles-of-niets-oorlog, maakten daarbij zelfs op Auschwitz gebaseerde plannen voor een concentratiekamp in de Dothan-vallei, om er na hun overwinning de Joden van het Midden Oosten te vernietigen, maar verloren die onheilige oorlog. Met die immorele en domme keuze verspeelden ze niet alleen het grootste deel van hun land, maar ook het morele recht erop, ongeacht wat hun status is. Net zoals overal, betaalt het nageslacht de rekening van de fouten van hun voorouders. In de meeste gevallen begrijpt de eerste generatie kinderen dit al en aanvaardt de consequenties. In het geval van de Palestijnen is zelfs het grootste deel van de huidige generatie nog geen stap verder gekomen.

  2. Mijn hemel wat een geweldig stuk heb je daar geschreven Bart Schut.Zo is het en niet anders.Maar helaas,helaas denkt heel Europa,de Eu,de U.N, en de V.N. en natuurlijk Nederland voorop daar heel anders over.

  3. Wat een vreemde vergelijking, Bart Schut.
    Natuurlijk zijn Nederlanders die in Indië woonden geen vluchtelingen. Wij waren de kolonisten, de onderdrukkers, de mensen die in Indië hun rijkdom vergaarden over de ruggen van de inheemse bevolking.
    Wanneer er al sprake zou zijn van compensatie dan toch aan hen en zeker niet aan de Nederlander.

    En wat betreft de rest van het artikel, ik citeer Jan Elshof (Trouw, 2009): ” Merkwaardig is dat wat Pijpers presenteert als “winst van de Gaza oorlog” (Trouw, woensdag) reeds bereikt was in 2006. Pijpers citeert Meshal die bereid is de grenzen van 1967 te respecteren en een langjarig bestand wil. Dat is precies wat Meshal na de verkiezingswinst van Hamas in januari 2006 aanbood. Met die winst waren gematigde krachten in Hamas aan het bewind gekomen. Meshal “stak toen een hand uit naar vrede”. Hij was niet bereid tot formele erkenning van Israël over te gaan (omdat het land aan Palestijnen ontnomen was) maar was wel bereid tot een zeer langdurig bestand. Beoogd premier Haniyeh wilde toen “uitgaan van de realiteit van voorgaande akkoorden en die naar internationaal recht uitvoeren”.
    Men zou dus denken dat Israël blij zou zijn met die opening. Het tegendeel was het geval. Sharon’s woordvoerder verklaarde dat, als reactie op de winst van Hamas, Gaza verder geïsoleerd zou worden (“ze op dieet zetten”). Defensie minister Mofaz verklaarde dat Haniyeh nu een militair doel zou kunnen gaan vormen. Na de Israëlische verkiezingen weigerde de nieuwe premier Olmert elk overleg omdat “Abbas zijn gezag kwijt was”.

    And the rest is history………

  4. Anat: Het probleem van history is, dat het geen einde heeft. Hamas past af en toe zijn taktiek aan – en over de waarde van tactische overeenkomsten van de vertegenwoordigers van de Islam met “ongelovigen” is al genoeg gezegd en geschreven – maar zijn doel blijft onveranderd en daarom zal Hamas Israël NOOIT erkennen. Abou Mazen bezigt niet dezelfde salafistische taal, maar wil Israël EVENMIN erkennen als Joodse Staat. Zijn school denkt alleen dat het doel van een grote Palestijnse staat in de plaats van Israël op een andere manier bereikt zal worden en laat de rol van de Joden in zo’n staat in het vage. De Palestijnse bevolking blijft zich ondertussen elke 25 jaar verdrievoudigen en dat alleen al genereert een dynamiek vol spanning waar helemaal niemand blij mee hoeft te zijn.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.