Objectief

Foto: Claudia Kamergorodski

Er zijn van die weken waarin redactieleden tot diep in de nacht met elkaar appen om te overleggen over de inhoud van artikelen in het komende NIW. Deze week was er zo eentje.

Zo kunnen er dan verschillende invalshoeken ontstaan over een en hetzelfde onderwerp. Kijk nu naar de film Auserwählt und ausgegrentzt. De makers werden geïnterviewd door Max Moszkowicz, die zijn verontwaardiging over de gang van zaken rond de documentaire nauwelijks onder stoelen of banken kon steken. Maar Paul Damen vond de weigering niet uit te zenden terecht, vooraf gemaakte afspraken waren niet nagekomen. In het artikel over de Maror-onderhandelingen, waarop Christiaan Ruppert promoveerde, is een heldenrol weggelegd voor Avraham Roet. In een artikel over SPI, waar het NIW weken aan werkte, wordt zijn naam in minder positieve context genoemd. Zo gaat dat, en zo hoort het ook. Niemand is heilig en het NIW is een tijdschrift voor heel Joods Nederland, waarin allerlei facetten aan bod komen, en vooral ook allerlei meningen. Van links tot rechts, van orthodox en liberaal tot seculier: iedereen heeft een stem. Dat heeft zo z’n consequenties: je wordt voor links uitgescholden. Of voor rechts. Voor te orthodox of te liberaal. Voor bevooroordeeld, tendentieus, als spreekbuis van anti-Israël-activisten of juist van zionistische. We zijn uitgemaakt voor roddelblad en voor ‘jullie liggen veel te zwaar op de maag’. We hebben ook deze week weer met rechtszaken dreigende advocaten op ons dak en met hel en verdoemenis zwaaiende personen die zich lijdend voorwerp in een van onze artikelen voelen. We zijn zélfs uitgemaakt voor communist, fascist en NSB’er.

Kijk, ik ben me zeer bewust dat 100 procent objectieve journalistiek niet bestaat. Maar onafhankelijke, integere journalistiek bestaat wél. En de NIW-redactie streeft daar iedere week opnieuw naar. Met linkse en rechtse stemmen, orthodoxe, liberale en seculiere Joodse stemmen. U vindt gezellige columns, gepeperde meningen, het laatste nieuws en doorwrochte onderzoeksjournalistiek, zo ook in deze editie, inclusief een recensie van kaskraker Wonder Woman door een ‘verliefde’ Bart Schut. We zijn clubblad en opinietijdschrift. Die Joodse lappendeken zullen wij blijven, 36 pagina’s dik, elke week weer.

4 Comments

    • Dat we de opinie van EAJG hier niet veel zien, komt ongetwijfeld doordat er niet veel vraag naar is. Toch weet ik zeker dat ik EAJG hier voorbij heb zien komen, dus aan de redactie ligt het niet. Het verraste me hier te lezen dat er in Nederland mensen zijn aan wiens adres blijkbaar ernstige kritiek bestaat, die proberen de vrije meningsuiting in dit blad te belemmeren door de redactie te bedreigen met rechtszaken. Wat is het hier toch anders dan in Israël, waar iedereen, van links of van rechts, Jood of Arabier, Zionist of juist niet, zijn kritiek op iedereen inclusief rechters, de premier of de president, helemaal vrij kan uiten in de media en dat terwijl dit lang niet altijd in zulke nette bewoordingen gaat zoals die van de scherpe Arabisch-Israëlische presentatrice Lucy Harish. Het komt mensen, of ze nu hoog- of laagopgeleid zijn, intelligent zijn of niet, wel altijd recht uit het hart en of je het met hun eens bent of niet, het is altijd goed om te weten hoe men écht over jou of andere zaken denkt.

  1. Voor de eenzijdige kritiek van Bosma is er anders wél plaats, naar mijn smaak te veel zelfs. Dus heeft Esther Voet blijkbaar toch gelijk inzake de objectiviteit.

  2. 19 Juli spreekt Sgt. Ari Fuld in Drachten. Hij heeft het dan o.a. over zijn bezoeken en tractaties aan de IDF soldaten. Hij vraagt alle steun om dit te blijven doen en zo een lach op de gezichten van de soldaten kan toveren.
    Misschien wil het NIW erbij zijn en er iets over schrijven. Ga ook even met de pet rond binnen de redactie, Ik zal een flyer sturen naar de NIW redactie.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*