Nederland leeft mee met Israël

Om Israël een hart onder de riem te steken, hebben tal van organisaties bijeenkomsten georganiseerd: om kennis te verspreiden, emoties te delen en geld in te zamelen.

Waar de spanningen onderling nog wel eens willen oplopen, laat Joods Nederland nu – in tijden van crisis eensgezindheid zien. Veel Joodse instellingen voelen zich geroepen om bijeenkomsten te organiseren, zodat emoties gedeeld kunnen worden, maar ook om informatie te krijgen over de situatie.  „Onze leden zijn voor een groot deel zionistisch ingesteld,” vertelt Ron van der Wieken, voorzitter van de Liberaal Joodse Gemeente.  „De band met Israël is bijzonder sterk. We merken dat mensen er behoefte aan hebben om te praten, om hun bezorgdheid te uiten en emoties te delen. Daarom faciliteren wij graag de mogelijkheid om dat te doen. Het is bovendien mooi om te zien dat verschillende organisaties in deze kwestie samen optrekken.  Een gunstige zaak, in een ongunstige tijd.”

Uitleg

Het CIDI mikt niet alleen op de achterban, maar kijkt ook naar beleidsbepalers en de media. Achter de schermen wordt er hard gewerkt om zo veel mogelijk mensen op de hoogte te stellen van de achtergronden van het conflict. „Voor ons is het erg belangrijk om mensen te informeren, zowel onze eigen mensen, als de pers en politiek. We hebben daarom dr. Amichai Magen, een autoriteit wat betreft het Israëlisch-Palestijns conflict, uitgenodigd om uitleg te geven over de precieze achtergrond,” zegt adjunct-directeur van het CIDI Esther Voet. „We zijn langs het ministerie van Buitenlandse Zaken en de Tweede Kamer gegaan om politici uitleg te geven; zij volgen de ontwikkeling ook via de Nederlandse media en die is niet altijd in balans. Daarnaast zijn we een petitie gestart; binnen 24 uur hadden we al meer dan duizend aanmeldingen. Dinsdag hadden wij voor onze achterban een drukbezochte bijeenkomst met dr. Magen in het LJG-gebouw [zie kader]. Het gaat om informeren, informeren en informeren. Maar gelukkig zien we dat we, in vergelijking met operatie Cast Lead, veel minder negatieve reacties binnenkrijgen. Mensen zien dat Israël er niet op uit is om burgerslachtoffers te maken.”

Zie verder NIW nr. 9

1 Reactie

  1. Antwoord aan Tina Dancaers: Enkele rechtzettingen,
    Vooreerst: Wat betreft de zeer ongelijke machtsverhouding tussen Palestina en Israël:
    Wat deden wijzelf: Toen Duitsland de oorlog al verloren had en zelf geen vliegtuigen meer had, hebben de geallieerden, zogezegd omdat Duitsland zich nog niet wilde overgeven, nog een bommentapijt gelegd, dag en nacht . Zo stierven er in Dresden, een stad zonder de minste militaire waarde, meer dan 100.000 gewone burgers. Want militairen waren er niet. Alleen uit (begrijpelijke) rancune en machtsvertoon. Toen Japan al volledig op de knieën zat wierpen de Amerikanen nog een atoombom op Hiroshima. Dat zou nog ergens te begrijpen zijn, maar minder dan een week later een ander- te testen- type, totaal overbodig, op Nagasaki. Met weer honderdduizend doden. We spellen anderen de les, maar als het er op aankomt doen we precies hetzelfde. Zeker en begrijpelijk, na jaren oorlog , die door de ander begonnen is.
    En nu de rechtzettingen:
    Uw opmerkingen zijn niet onjuist maar door het verzwijgen van feiten en ongewild copieren van de overvloed aan Arabische berichten, terwijl je bitter weinig van de andere partij hoort of leest, krijg je een vervormde waarheid..
    1- Het zijn de Joden die het eerst verjaagd uit dit gebied, dat toen een deel was van Israël. Het was later nooit meer een staat. De Britten noemden het “Palestina” bij hun bezetting in 1945. In 1947 werd het recht op een eigen staat voor de Joden erkend door de VN, maar niet door de Arabische staten die geen gebied waar een meerderheid moslims woonden, voor Joden wilden.
    2- In 1948 trokken 5 Arabische staten gezamenlijk met hun legers op naar de jonge staat. Ze beloofden in de radio’s een complete vernietiging van Israël met de gevleugelde leuze: “Alle Joden in zee”. Ze werden teruggeslagen, maar de oorlogsverklaring blijf tot op vandaag.
    3-U en vele andere schrijvers én verslaggevers blijven het hebben over het ongelijke evenwicht: het zeer sterke Israël tegen het zwakke Palestina. In feite gaat het wel over het (mini-staatje) Israël tegen de gehele Arabische wereld! Die Arabische landen worden steeds sterker. Zij hebben immers enorme olie rijkdommen, mensen en grondgebied. Israël heeft duidelijk, op lange termijn geen schijn van kans om te overleven. Of het beter zal zijn voor de Palestijnen betwijfel ik. Als je ziet dat de bijna 2 miljoen Palestijnen die nu in Israël leven , het stukken beter hebben dan in Palestina . En er blijkbaar ook blijven. (Wat niet kan gezegd van de Christenen in de Arabische wereld. Zie Kerk en Leven)
    3- Daarop werden de gevluchte Palestijnen opgejut om Israël voortdurend te takkelen met terroristische, soms erg moorddadige aanslagen. In feite gaat de oorlog dus niet tegen de Palestijnen,
    maar wel tegen die Arabische staten. Die tot op heden geen dag laten voorbijgaan om in hun media hun strijd tegen het onrecht “Israel” te verklaren. Waarbij de uitspraken van hun leiders in de media nog steeds hetzelfde zonder schroom verkondigen. En gezien de censuur in die landen, kun je u voorstellen wat de bevolking, ook de migranten bij ons, geloven.
    4- Als reactie paste Israël zijn onverdedigbare grenzen aan en sloot deze met strenge checpunten af.
    Maar de dodelijke aanslagen , zonder onderscheid van geslacht of ouderdom bleven en werden steeds zwaardere en geraffineerder.. Zoals die vrouw die zich beploegd over de strenge controle waar ook vrouwen werden betast, en die de media haalde in het Westen als schande van Israël. Diezelfde vrouw werd later betrapt met een bom onder haar rok….
    5- Toen de eerste minister van Israël de gouden moskee in Palestina bezocht was dit de pretext tot een nieuwe hetze: pure heiligschennis! Toen werden kinderen opgemaakt om elke Jood die ze zagen met stenen te bekogelen. Je moet het meemaken als je ergens buitenkomt de stenen u om de oren vliegen. Je zou voor minder. Genoemd de “intifada”. En wat moest gebeuren , gebeurde: een jongen werd doodgeschoten. Dé aanleiding om geheel de wereld de wreedheid van de Joden kont te maken.
    6- Bijgevolg besloot Israël als ultieme maatregel tot het bouwen van de hier genoemde “muur der schande” aan de grenzen. Dit bleek zeer kostelijk maar nu wel efficiënt. Het aantal aanslagen werd gedecimeerd. Dat was uiteraard niet naar de zin van de andere kant, die de strijd efficiënt wilde voortzetten. De oplossing: het afschieten van raketten over de grens naar Israël. Als zenuwslopende, voortdurende en onverwachte speldenprikken. Dat houdt niemand uit. Wie doet de oorlog voortduren?
    7- Israël stelt dus een ultimatum: stoppen met de raketten of komt reactie. Het is alsof dit de bedoeling was, want de raketten bleven komen. .En wie herbegint steeds?
    Dus kwam de reactie? Ze was overdreven en gaf de nodige munitie aan o.a. Hamas, een extreme partij die openlijk verklaart dat niet alleen Israel moet verdwijnen , maar ook de Joden best worden vermoord. En overal. Gans de Arabische wereld én het Westen sprak uit één mond over de “grote schande”. Doel bereikt dus. Zeker als je ziet dat bij de laatste reactie op de niet aflatende raketten, Hamas zeer goed weet dat bij elke reactie veel (nutteloze) burgerdoden zouden vallen. En als ik lees in de internationale pers dat Hamas zelfs kinderen en vrouwen als schild zou gebruiken,! Naar men kan vermoeden om het medeleven van het Westen ten top te drijven. Kreeg mogelijk daarom Hamas een blaam als terroristische organisatie.?
    8- Toch raar dat Tina Dansaers en andere schrijvers zo bitter weinig iets schrijven wanneer de rollen omgekeerd zijn. Zoals in Zuid-Soedan, Darfur; Ethiopie en Erithrea, Mora in Indonesie. enz. De lijst is niet volledig. In Palestina het gaat over enkele honderden doden, hier over honderdduizenden. En mensen die echt weerloos zijn en bovendien ook zelfs onze morele steun ontberen . En daar lezen we zo weinig over. En in de media van de Arabische wereld zo goed als niets. .

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.