Mensch: Wetenschap én geloof

Ticia Verveer (43)
Woonplaats: Rotterdam
Burgerlijke staat: single
Beroep: archeoloog, schrijfster en voorvechtster van vrouwenrechten.
Levensmotto: Wees vrij om te denken, te geloven en te doen wat je wilt, mits je anderen geen schade toebrengt.

Jeugd
Ik ben geboren en getogen in de Maasstad. Een echte Rotterdammer dus, maar een groot deel van mijn jeugd heb ik doorgebracht in Zuid-Frankrijk en ook in Ierland, waar ik nog altijd een zwak voor heb. We woonden daar aan de kust, ik heb nog foto’s waarop ik in korte broek en rode laarsjes op het strand sta. Het was een katholieke omgeving, wij waren daar echt ‘de Joden’, maar we waren er helemaal thuis. Soms zaten we een paar maanden in Israël of Italië. Mijn ouders kwamen allebei uit heel religieuze families, maar hadden zich vrijgevochten. Zij waren vrijzinnige ondernemers. Met mijn vader kon ik lezen en schrijven. Hij is vijftien jaar geleden overleden, ik mis hem heel erg. Ik heb mijn zelfstandigheid aan hem te danken. Aan mijn moeder ook trouwens, een echte feminist. Ik mocht van hen van alles ondernemen. Ik heb eerst even aan het conservatorium gestudeerd, maar daarvoor bleek ik niet geschikt. Ik was te geïnteresseerd in allerlei andere zaken. Het werd uiteindelijk archeologie.

Geloof
Ik geloof heel sterk in G’d. Dat staat centraal in mijn leven. Er zijn mensen die dat vreemd vinden, omdat ik ook wetenschapper ben. Ik zal altijd alles betwisten, bekijken, onderzoeken, niets zomaar aannemen, maar ik geloof wél. Ik voel een diepe band met mijn jodendom; dat ik deel uitmaak van die duizenden jaren oude traditie. Ik bid ook veel, op mijn eigen manier. Mijn ouders grapten vroeger weleens: ‘Hoe hebben we zo’n kind kunnen krijgen, we hebben alles gedaan om ervoor te zorgen dat ze atheïst werd.’

Israël
Het voelt daar altijd natuurlijk, alsof je één wordt, thuis bent. Ik heb er zowel in spiritueel opzicht een diepe band mee als vanwege mijn beroep. Israël is een constante factor voor me. Het moet er gewoon zijn, als Joodse staat. Ik kan niet begrijpen dat mensen zich soms voor het land excuseren. Dan denk ik: ‘Wij hebben hier makkelijk praten’.

Zorgen
Ik maak me het meest zorgen om antisemitisme, de vijandigheid die toch weer opkomt: vanuit extreemrechts, extreemlinks en de Arabische wereld, van waaruit het naar hier wordt geëxporteerd. Ik ben ‘op Zuid’ geboren, maar daar zijn veel plekken waar ik met mijn chai of davidsster om niet meer kom. Alle oude mythes en vooroordelen komen weer terug, nu in de afkeer van Israël. Kritiek op Israël is heel anders dan kritiek op andere landen. Het is de nieuwe vorm van Jodenhaat.

Dromen
Dromen associeer ik met passiviteit. Ik maak liever plannen en heb hoop. En dat is best raar want ik ben een dromer, ik voer van binnen hele gesprekken met mezelf. Ik ben een feminist en hoop dat steeds meer mannen zich dat ook zullen gaan voelen. Mannen zijn niet de vijand, maar hoewel we op papier gelijk zijn, zijn we dat in de praktijk nog niet. En ik hoop dat vrouwen wat minder op hun uiterlijk zullen worden beoordeeld en wat meer op wat ze presteren.

2 Reacties

  1. Als Rotterdamse Jodin, ook “op zuid” geboren voel ik dit helemaal aan. Overigens ben ik een “Vaderjodin” zoals dat zo opmerkelijk heet.
    Heel veel overeenkomsten en helaas durf ik mijn chai of davidsster ook niet meer te dragen..
    Veel liefs Ticia !

    • Bedankt voor de ontzettend lieve reactie Louisa! Fijn om te horen dat we dezelfde emoties delen, dat doet zoveel. Ik zie en voel geen verschil tussen ons betreffende dat mijn beide ouders joods zijn en bij jou alleen je vader joods is. We delen dezelfde levenswijze, godsdienst, cultuur, we zijn één in dat opzicht. Lieve groet Ticia.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*