Losse handjes

Schrijven over Israël is net als voetbal – iedereen heeft er verstand van.

Door Paul Damen

En net zoals in tv-quiz Ik hou van Holland het rondzingend verhaal hoogstens steeds valser wordt, zo wordt Midden-Oostenberichtgeving zonder bronnen steeds botter. Neem nou het recente ‘verbod’ van zender Arte op hun antisemitisme-documentaire. Arte zal zich best de ballen uit de broek geschrokken zijn van de beerput die de makers openden. Maar Arte’s weigering was formeel juist: tegen afspraken vooraf in, was het eindproduct niet bekeken door een kritische, maar een pro-Israël-Palestijn Ahmad Mansour. Geen hoor en wederhoor dus in een reportage vol ontraceerbare anonimi. Terecht dat de ándere opdrachtgevers, de WDR en de koepel ARD, de film nu wel uitzenden, maar erbij vermelden: trotz ihrer handwerklichen Mängel – ‘ondanks de journalistiek-vakmatige tekortkomingen’. De Jerusalem Post sprak van ‘censuur’ en ‘overstag gaan na druk’ – BS, zoals de Angelsaksen zeggen.
Israël: het blijft beppen rond de dorpspomp, al is het dorp digitaal. Onlangs censureerde een pro-Israël Facebookpagina zichzelf omdat een juridische amateur opperde dat héle artikelen afdrukken in deze besloten groep niet mocht. Alsof je collegereaders verbiedt wegens mogelijke discussie. Elders ging, na het gedwongen vertrek uit Israël van NRC-correspondent Walters, het gekakel kolommen lang over iemand die boze opzet bij NRC bespeurde, omdat hij bij geruchte iets had opgevangen van een vriend die het weer had van de vrouw van de correspondent en die… inderdaad, ho maar. Wie dan om harde bronnen vroeg, mocht dat verder in het café uitvechten. Welcome to Amateur Hour, zoals de Joodse FBI-agent Albert Rosenfield zegt in het lokale politiebureau van Twin Peaks.

Het blijft beppen rond de dorpspomp, al is het dorp digitaal

Total BS
Zo drukten alle kwaliteitskranten af dat Hamas dreigde met terreur als Israël de energielevering aan Gaza (waar Hamas niet voor betaalt) zou afsluiten. Nou is Hamas altijd terroristisch bezig, dus was het dreigement even loos als de betrapte inbreker die dreigt je spullen óók nog te verpatsen. Ook las ik dat moslims op Al Quds-day in Londen ‘de Joden’ de schuld gaven van de doden in die brandflat daar. Dus: Pakistaanse moslims die bij de viering van hun niet-bestaande hoofdstad (Al Quds is immers hún fabelnaam voor Jeruzalem) beweren dat de wél bestaande inwoners daarvan brand stichtten in hún hoofdstad Londen? Total BS. Zij het soms amusant. Zo beweerde onlangs mevrouw Dubravka Šimonovic, VN-rapporteur voor Geweld tegen Vrouwen, met droge ogen dat Palestijnen hun vrouw slaan ‘vanwege de Israëli’s’. Zij komt uit Kroatië, dat niet bekendstaat om het eeuwenlang respecteren van de rechten van vrouwen en vooral Joden. Israël de schuld geven van Palestijnse huishoudelijke losse handjes is zoiets als kwaad zijn op Honda omdat achter die brommers in Gaza gevangenen doodgesleept worden. Wie trouwens op de Westbank weleens een ezel zag met pa en zoon vorstelijk erbovenop, terwijl ma daar gehoofddoekt amechtig achteraan rent met een 50 liter-jerrycan water, weet beter.
Dagblad Trouw bakte ze nog bruiner. Daar omschreef de christen-Palestijnse Nora Kort de Palestijnen als ‘minderwaardige slaven van Israël’. Dat zegt dus een christenvrouw die haar bevolkingsgroep in bijvoorbeeld Betlehem in een decennium zag teruglopen van 80 naar 15 procent. Een vrouw waarvan Trouw niet eens meldt dat zij mede achter het beruchte Kairosdocument zat, waarin de Palestijnen de nieuwe Joden zijn, de staat Israël niet mag bestaan, en alle Joden terug moeten naar pogroms en slavernij. In datzelfde Trouw liep Dries van Agt, die ooit Israël ‘onze broeders in benauwenis’ noemde, leeg over de slachtpartij eind 1982 in Sabra en Shatila, in Libanon, op Palestijnen. Gepleegd door Libanese Falangisten, gaf Van Agt gemakshalve daarvan de schuld aan, u raadt het al, Israël.
In hetzelfde Trouw, ten slotte, mocht op 10 juni de heer Klok uit Groenekan beweren dat Israël een genoegdoening was voor de Shoa. Ofwel: de antisemitische mythe dat in Israël voor WO II geen Joden woonden en die nu terug moeten naar landen als Duitsland. Terwijl de meerderheid van Jeruzalems inwoners al eeuwenlang Jood is en Tel Aviv in 1908 gesticht werd – vier decennia vóór de staat Israël. Maar ja, het politiek-correct opnemen voor Pally’s in penarie rechtvaardigt elke Jodenhatende leugen uit de losse pols. Trouw, was dat niet ooit een verzetskrant?

6 Comments

  1. We moeten geen mooie verhalen verkopen, maar de waarheid zeggen. De realiteit is dat de staat Israël nooit zou zijn opgericht zonder antisemitisme en dat antisemieten, zowel Europese als Arabische, samen verantwoordelijk zijn voor de prijs die de Palestijnen daarvoor betaalden en nog steeds betalen. Aangezien het antisemitisme nooit verdwijnt, maar hooguit een tijdje uitrust en in deze tijd dat de wereld weer afglijdt naar een toestand van tohoe vabohoe het antisemitisme weer helemaal opleeft, of het nu psychologisch verklaard moet worden of politiek gedreven is, zijn wij gedwongen daarnaar te handelen, of anderen dit nu leuk vinden of niet.

    • Shlomo, ik ben het met je eens dat de waarheid gezegd moet worden. Helaas is de “waarheid” een subjectief gegeven, en daardoor aan discussie onderhevig. Het is daarom wat makkelijker zich bij feiten te houden. Feit, 2000 jaar is er anti-semitisme, en in die 2000, buiten de verschillende Alyah golven van de 19e en 20e eeuw, is er altijd immigratie en emigratie geweest. Met andere woorden, iets anders heeft een extra impuls gegeven aan de opkomst van Zionisme. Het moge duidelijk zijn dat de Industriële revolutie gepaard met de opkomst van Nationalisme in Europa een significante rol speelde in de gewaarwording van Europese Joden van hun nationaliteit. Juist deze nationale gevoelens, geuit in de Zionistische beweging, werd geapplaudisseerd door pro- and antisemieten gelijk.
      De Arabieren die in de 19e eeuw in Israel woonden, verbeterden hun levensomstandigheden significant door de toename van de Joodse bevolking. De levensomstandigheden verbeterden zodanig dat naast de immigratiegolven van Joden ook een stevige toestroom van Arabieren was. In zoverre dat de meerderheid van de zogenaamde Palestijnse vluchtelingen, vrij recent zich had gevestigd in Israel. Ergo de prijs die we betalen voor het conflict, komt niet van ons of van de Arabische bevolking, maar door het in stand houden van een Status Quo door het Arabische leiderschap. Zij zijn verantwoordelijk voor de ophitsing, Politieke oorlogsvoering en het in stand houden van de Palestijnse vluchtelingen status.
      Ik vraag me alleen of wat je bedoelt met “het handelen naar” en hoe dit dan vorm gegeven gaat worden.

      • Jaron, ik ken de “drie waarheden” en ben het bijna helemaal met bovenstaande eens. Dat als het straatarme Griekenland in 1923 het probleem van anderhalf miljoen Griekse ontheemden uit Turkije kon oplossen en het eveneens arme Turkije van toen dat van een half miljoen Turkse ontheemden uit Griekenland, de toen al rijke Arabische oliestaten het probleem van de Palestijnse ontheemden met het grootste gemak, snel en zelfs comfortabel hadden kunnen oplossen (ze hebben er trouwens wel geld voor over om hier in Nederland woonwijken op te knappen), is ook volkomen duidelijk. De vraag blijft of de jisjoev zoals die was voor WO II, de door radicale islamisten zoals de Moslimbroeders aangewakkerde strijd om de jisjoev te verdrijven, had kunnen weerstaan. Met “handelen naar” bedoel ik het volgende: Op drijfzand kun je beter geen huis bouwen en op het instabiele Midden Oosten ook beter geen vredesplan als je daarbij risico’s moet nemen. Zo’n dertig jaar geleden zou ik er tijdens demonstraties voor de vrede niet over gedroomd hebben, maar iets wijzer geworden en ziende de chaos in het Midden Oosten en de oplopende globale spanning denk ik dat Israël goed vast moet houden wat het heeft. Dat er dan andere oplossingen bedacht moeten worden, zoals een goed geregelde autonomie voor de Palestijnen is duidelijk en ook dat dit voor Israël weer verantwoordelijkheden met zich mee brengt. Niet iedereen in de wereld zal even blij met ons zijn, maar uiteindelijk tussen landen bestaan er geen vriendschappen, alleen belangen en die veranderen. Tenslotte streeft elk land zijn eigen belangen na en dat moet Israël ook doen. Veel Joden verlaten Europa al en een deel daarvan maakt aliyah. Naarmate het antisemitisme toeneemt, zal die aliyah alleen maar toenemen. Nú geldt in elk geval zonder twijfel: Niet toegenomen Joods bewustzijn, maar antisemieten zorgen daarvoor.

    • De Palestijnen zijn door de Israëli’s inderdaad meegenomen in de vaart der volkeren, op gebieden als onderwijs, gezondheidszorg, riolering en schoon water. Zij zijn daardoor beter af dan andere Arabieren. Als zij de zelfbeschikking van de Joden hadden geaccepteerd, waren zij goed af geweest.
      Maar de jaloezie op het succes van Joden is juist de reden van Jodenhaat – ook bij Arabieren.

  2. Goed artikel Paul, bedankt. Mensen doen altijd alsof Israël bestaat dankzij de holocaust. Lang voor de afslachting/holocaust waren de Joden al bezig met de oprichting van een eigen staat. De holocaust heeft het proces alleen versneld. Dat de arabieren die in Israël woonden zich vanaf 1964, met het ontstaan van de Plo, palestijnen zijn gaan noemen, verandert niets aan het feit dat er al duizenden jaren Joden in Israël gewoond hebben. De naam palestina is immers gegeven door Romeinen toen die het gebied veroverde op de Joden die daar al lang woonden. Nu worden er allerlei fabels in het leven geroepen om dit te ontkennen, terwijl de geschiedenis helder en duidelijk beschreven is.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*