Het was anders

“Dag allemaal,” zou Tineke de Nooij zeggen. “Ik moet iets bekennen.” Dat zou ze dan weer niet zeggen. Herinnert u zich mijn vorige column nog? Vast wel, het ging over blote mannen in een sauna, die met elkaar in gesprek waren over het Midden-Oosten en een stukje verbinding naar elkaar toe vonden toen het over Israël ging. Welnu, ik was in dit stuk niet helemaal eerlijk.

Iemand suggereerde al dat je niet met een magen david (davidsster) om in de sauna kunt zitten, omdat je dan gelijk een os gebrandmerkt wordt door het verhitte edelmetaal. Dat was het echter niet, ik draag mijn ketting altijd. Wat het wel was: ik heb een mooi einde verzonnen aan het gesprek. Maar jong, dat geeft toch helemaal niks, zult u denken. Of misschien wel hardop zeggen als u dat beter past, of als er een steekje bij u los zit. Je hebt als columnist nou eenmaal de vrijheid om de waarheid naar je hand te zetten.

Toch knaagt het. Mijn krabbels in dit “krantje” zijn altijd autobiografisch en eigenlijk ook altijd bijna helemaal wáár. Waarom dan toch deze voor mij vreemde bokkesprong?

Welnu, hierom. Ik wilde graag weer eens iets lichtvoetigs schrijven, iets vrolijks, lolligs, om te lachen – na een aantal minder gezellige stukken die ik eerder publiceerde. Het lukte me niet. Het gesprek is echt gevoerd, in de sauna in Almere. Het ging echt over de zonen van de genoemde heren en inderdaad, toen Israël ter sprake kwam deed ik mijn duit in het spreekwoordelijke zakje. Er kwam alleen helemaal geen verbinding. Sterker nog, ik verliet na een aantal minuten woedend de saunaruimte. Erg jammer ja. Ik zal nu maar verklappen hoe het gesprek eindigde. Bedenk: mijn gesprekspartners waren hoogopgeleide autochtone Nederlanders van een zekere standing. Ik hoop dat ze last krijgen van ingegroeide fistels.

En toen kwam het: “de Jood is sluw.”

Het oorspronkelijke en waarheidsgetrouwe einde van mijn ontmoeting noteerde ik als volgt:

“De dikste en lelijkste man, die ene die niets had om z’n ponem mee te compenseren, nam het woord. Hij zei dat hij met Israël in het achterhoofd de Arabische boosheid nog wel kon begrijpen. Ik zei dat Israël toch juist haar best doet de vrede te bewaren, dat er geen Israëlische zelfmoordterroristen zijn en dat Israël an sich de enige functionerende democratie in het Midden Oosten is waarin Arabieren kunnen participeren.
Nee, zei hij, dat is allemaal afleiding. En toen kwam het: “de Jood is sluw.”

Zoals een oom van mijn vrouw op dat soort momenten placht te zeggen: me bloed liep weg. Ik vroeg hem wat hij precies bedoelde of zijn uitspraak gold voor álle Joden, ook voor bijvoorbeeld mijn jongste kind (dat toen anderhalf jaar was) en dat wat hij zei puur antisemitisch was. “Ik mag zeggen wat ik wil, dit is een vrij land.” Hij keek zelfvoldaan voor zich uit, stuurs ook, met de armen over elkaar. Mij aankijken dorst hij niet.

Ik kan u verzekeren waarde lezer dat de sfeer daarna niet meer optimaal te noemen was. Het werd een discussie waarbij ik steeds bozer werd en hij steeds kalmer. De andere aanwezige mannen hulden zich in stilzwijgen. Het gekeuvel eindigde met yours tRoelie die wegliep en de deur met een klap dicht smeet. Helaas was het een deur met een dranger, ik blijf een schlemiel. Dus hij zwabberde trillend in zijn sponning. Daarna was de druk van de ketel, maar ontspannen zat er niet meer in.”

Einde.

Geen leuke column. Geen pakkend, hoopvol einde. Niets om te lachen, enkel iets om beschaamd op terug te kijken. “Had ik het anders moeten aanpakken?” Ja, ik had hem mijn gloeiendhete Davidsster in zijn oog kunnen drukken, maar dat is niet goed voor het zilver volgens mij. Dan blijf je poetsen en ik heb wel wat beters te doen, heb ook nog een gezin en een Trabant waar ik druk mee ben. Ik wilde dat ik enkel rooskleurig schrijven kon. Dat is echter niet het geval. Dag allemaal, en sjawoea tov.

Lees hier de eerdere column van Roel Abraham

14 Reacties

  1. Ik vind het heel triest om te lezen, dat er dus nog steeds landgenoten van mij zijn, die dit durven te beweren. Zeker dezelfden die in WOII niets zouden hebben gedaan om de Joden in Nederland te beschermen.
    IK heb daar nog steeds plaatsvervangende schaamte voor.
    Ik ben het regelmatig niet eens met wat de REGERING in Israel doet, absoluut niet, maar dat heeft niets met hun afkomst of geloof te maken. Iedereen mag en moet zijn geloof kunnen beleven zoals hij of zij dat willen. Vrijheid van meningsuiting wil niet zeggen dat je alles maar kunt uitkramen, je mag (eigenlijk wil) een ander in zijn of haar waarde laten!

  2. Roel, als er een venijnige uitspraak is over de joden, krijgt ik ook een rotgevoel. krijg ik kriebels, en als ik niet oppas sla ik met deuren. ik heb zelfs mijn familie (die zuiver antisimitisch zijn) naar huis gestuurd op een opmerking dat niet door de beugel kon. men zegt ook af en toe, krijg de klere, of totaal iets anders het raakt me…

  3. En tòch blijf ik het een leuke column vinden. De echte gang van zaken is eigenlijk véél minder spannend maar helaas zeer herkenbaar. Ik loop er zelf ook geregeld tegenaan maar ga die confrontatie uit de weg en laat mijn dag niet meer verpesten. Een opmerking als “oh, zit dat zo? Nou ik praat niet graag met racisten” is dan meestal voor mij een passend eind aan wat voor conversatie dan ook.

  4. Dan vanuit Duitsland een hoopvolle reactie. In Weimar wordt deze zomer voor de negentiende keer een internationaal Jiddisch festival gehouden. Bezoekers uit de hele wereld volgen workshops in taal, zang, instrumentale vaardigheden, dans, theater, niguniem, badkhones en zo voort. De Nederlander zingt er samen met de Amerikaan, de Braziliaan, de Duitser, de Israeli, de Syriër, de Marokkaan, de Fransman, de Spanjaard, de Litouwer, de Oekraïner, de Rus, de Canadees, de Belg, de Brit, de Zweed, de Est en zo voort. Een bonte mengeling van mensen, instrumenten, stemmen, genders, geloven, politieke overtuigingen.
    Na het openingsconcert van dit jaar door het meisjeskoor Kadya – Duitse, Israelische en Palestijns/Arabische meisjes – vond een recensente dat zij niet over de kwaliteiten van het concert hoefde te schrijven, maar over wat in haar ogen de aanleiding was van de keuze voor Weimar als stad waar een jaarlijks terugkerend Jiddisch festival gehouden moest worden. Ieder weldenkend mens kan bedenken waarom vanuit historisch perspectief juist Weimar zo’n goede plek is. Maar de recensente wist het beter: geld! Enfin, er is een storm van kritiek opgekomen. De hoofdredacteur van de betreffende krant is heel diep door het stof gegaan, omdat uitgerekend hij altijd zeer alert is op antisemitische uitingen. En de recensente mag niet meer schrijven in de bladen van de uitgeverij. En de burgemeester heeft van de week voorafgaand aan een concert in de meest krachtige bewoordingen afstand genomen van de opvattingen van de recensente.
    Kijk, en dat alles – storm plus wat daarna kwam – vind ik dan wel erg hoopgevend. Die hoop geef ik graag door.

  5. Nu heel Nederland een sauna is, zal ik eens blootgeven wat ik over Nederlanders denk. Ik denk dat Nederlanders dom zijn. Dat denk ik omdat Nederlanders geheel vrijwillig hun kostbare veilige natiestaat delen met mensen uit de onveiligste delen van de wereld, die door hun hardnekkige vasthouden aan dezelfde ideeën en hetzelfde gedrag die hun landen van oorsprong zo onveilig en zo onleefbaar maken, gedwongen zijn om elders een heenkomen te zoeken. Ik denk ook dat Nederlanders dom zijn, omdat zij niet wakker worden, zelfs nadat officiële vertegenwoordigers van deze vrijwillig binnengelaten hardnekkige mensen tegen Nederlanders zeggen dat ze kunnen oprotten als de hardnekkigheid van de nieuwkomers hun niet bevalt. Dit is wat ik echt denk over Nederlanders en niet alleen tijdens uren van hitte. Ik weet wel, misschien in tegenstelling tot diegenen die zeggen dat Joden sluw zijn, dat dit een generalisatie is, maar of mijn mening over Nederlanders een generaliserend vooroordeel is of een op de realiteit gebaseerd oordeel dat juist is voor een groot deel of zelfs de meerderheid van de Nederlanders, mogen jullie zelf beoordelen.

  6. Blijft altijd maar afwachten, wanneer Israel ter spraken komt, hoe mensen reageren.
    Uit ervaring weet ik, dat er meteen een ijzige stilte valt of er komt inderdaad iemand met zo’n soort opmerking.
    Daarom vind ik het heerlijk om onder gelijkgestemden te zijn. Heb al verschillende ” vrienden ” hierdoor aan de kant gezet. Verloren energie om deze mensen iets bij te brengen, hoe goed je het ook uitlegt!

  7. en toch: God laat het niet ongestraft. Er is gerechtigheid. Soms zie je in leven het vrij snel gebeuren, zo niet, dan wordt er toch echt rekenschap gevraagd van je daden. Zeker als het over Israël, Zijn Land en Zijn Volk gaat. Zelf ben ik niet joods maar een groot fan van de Bijbel een Joods geschiedenisboek we zullen altijd als we verbonden zijn met de Bijbel ook met het Joodse Volk en Israël verbonden zijn en er voor “moeten “kiezen om pal achter het land en het volk te staan.OOK al is het soms moeilijk Oordeel is voor/van God. weet dat je heel bijzonder bent en deze mensen als stof zullen verdwijnen. Shalom.

  8. De Jood is ‘sluw, rijk & invloedrijk.

    Mensen neem het toch eens als een compliment!

    Wil je liever dom, schlemiel, fanatiek of mislukt?

    Zijn we dan happy? Wel ik niet!

    Ik ben liever sterk, sluw, invloedrijk & gehaat dan zwak, dom, mislukt & geliefd.

  9. Positief geluid. Als bestuurslid van de stichting Joods Westland kom ik met veel mensen in contact. We houden rondleidingen om de Joodse geschiedenis in het Westland te vertellen en ontvangen veel positieve reacties. We hebben ook het toezicht op de begraafplaats en hierover wil ik twee mooie dingen vertellen. De samenwerking met Gemeente Westland is uitstekend en ik wil ook het volgende kwijt. Op de begraafplaats stonden al 20 jaar bijenkasten en deze wilde we eraf hebben. De bijenhouder heeft na een goed gesprek op voortreffelijke wijze meegewerkt en de bijen zijn verplaatst. Met een mevrouw in gesprek gegaan omdat ze een negatieve mening had over het instand houden van de begraafplaats en nu een bijdrage wil leveren. Beetje verlegen wil ik met mijn reactie aangeven dat er gelukkig ook positieve dingen gebeuren.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*