Het ene land is het andere niet

In Washington werd deze week de jaarlijkse conferentie van de American Jewish Committee (AJC) gehouden. Een mooie kans om te inventariseren hoe het gesteld is met het antisemitisme in West-Europa, waar de AJC ook zeer actief is.

Een illuster gezelschap liet haar licht schijnen over de huidige situatie. Opvallendste gast: het uit Iran afkomstige Zweedse parlementslid Hanif Bali. Hij is lid van de liberaal-conservatieve Moderaten. De Joodse gemeenschap in Zweden en Israël, dat hij twee keer bezocht, kunnen op hem rekenen. Zijn uitspraken over de situatie in het Scandinavische land waren niet misselijk. “Het grote probleem in Zweden is dat de autochtone bevolking niet begrijpt dat een succesvolle, goedopgeleide blanke bevolkingsgroep gediscrimineerd kan worden. Maar kijk naar Malmö, waar er no go-zones zijn en Joden wegtrekken. De criminaliteitscijfers zijn in korte tijd in zowel Malmö als Stockholm totaal geëscaleerd. Het aantal schietpartijen in die steden ligt hoger dan in Kopenhagen, Oslo en Helsinki tezamen. We kennen die cijfers niet van de officiële instanties, maar van groepen die bij ziekenhuizen navragen hoeveel schotwonden er binnenkomen. Je moet je realiseren dat Zweden vorig jaar het grootste aantal vluchtelingen per capita heeft binnengehaald. Maar de meeste problemen nu worden veroorzaakt door immigranten die een jaar of tien, vijftien geleden zijn binnengekomen. Cijfers over welke bevolkingsgroep wat doet, krijg je vanuit officiële instanties niet. Men hamert op neonazi’s, en ja, die groep groeit, maar dat zijn er in totaal nog geen duizend. De groep met een niet-westerse achtergrond is veel groter. Als een van de redenen waarom het in Malmö zo uit de hand loopt, wordt van overheidswege gegeven dat Malmö nu eenmaal een stad is die dicht bij het continent ligt, wat natuurlijk volstrekte onzin is. Kopenhagen ligt veel dichterbij, en daar zijn veel minder problemen.”
Naar aanleiding van tweets over de woorden van Hanif Bali, reageert de Zweedse ambassade in Nederland op de aantijgingen en stuurt cijfers van onderzoeksinstituut Brå. “Een gepolitiseerd instituut,” aldus Bali. “Zweden steekt wat betreft het antisemitisme de kop in het zand.”

We kennen die cijfers niet van de officiële instanties, maar van groepen die bij ziekenhuizen navragen hoeveel schotwonden er binnenkomen

Ongemakkelijk
In Groot Brittannië ligt het anders. Gillian Merron is voorzitter van de Raad van Afgevaardigden van Britse Joden. Volgens haar is Groot-Brittannië nog altijd een goede plek voor Joden om te leven, maar niet alles is rozengeur en maneschijn. “We voelen ons ongemakkelijk,” doelend op moslimextremisme en antisemitische uitspraken vanuit het linkse kamp. De Joodse beveiligingsorganisatie Community Security Trust (CST) – partner van ons Nederlandse BLEW en de professioneelste beveiligingsorganisatie van Europa – kan rekenen op fi nanciële overheidssteun. Mike Whine, de éminence grise van de organisatie die in 1990 werd opgericht, vertelt dat de CST-expertise nu ook gedeeld wordt met andere gemeenschappen, van moskeeën tot hindoetempels. In tegenstelling tot BLEW in Nederland is het de CST die antisemitische incidenten in Groot-Brittannië monitort en registreert. Dat gebeurt zeer efficiënt: “Wij kunnen meteen analyses op de data loslaten, die qua informatie goud waard zijn,” vertelt Whine.
De aanstaande Britse verkiezingen blijven ook niet onbesproken. Merron: “Niemand had verwacht dat Jeremy Corbyn de leider van Labour zou worden. In het Verenigd Koninkrijk is extreem-links mainstream geworden. Maar door alle rellen die Labourleden met hun antisemitische uitspraken hebben veroorzaakt, ontstaat in die partij nu wel enige nieuwsgierigheid. Kortgeleden werd zelfs de club Labour for Israel opgericht. Het maakt ons niet uit wie je bent of waar je vandaan komt, we roepen iedereen die een faux pas maakt ter verantwoording.”
Dat er door de AJC ook specifiek naar Labour wordt gekeken, zien we op een ander moment. Robbie Young, student, niet-Joods en Labourlid, krijgt een AJC Courage Award voor het verdedigen van zijn Joodse medestudenten en Israël op de Britse universiteiten, waarin de BDS-beweging diep is doorgedrongen.

Revolutie
Simone Rodan-Benzaquen, directeur AJC Europa en AJC Parijs, verklaart dat haar organisatie twee jaar geleden voor het eerst antisemitische incidenten uitsplitste naar achtergrond van de daders: afkomstig uit extreem-links, extreem-rechts of de moslimgemeenschap. “Dat was nog niet gebeurd, en het veroorzaakte een revolutie,” vertelt zij. Nooit eerder werd duidelijk uit welke specifieke hoeken antisemitisme kwam.

Als bankier werd Emmanuel Macron geassocieerd met de familie Rothschild

En dan is er natuurlijk de nieuwe, relatief onbekende Franse president Emmanuel Macron. Rodan: “We weten nog niet wat Macrons standpunten zijn. Er zijn wel een paar zaken die voor hem pleiten. Vlak voor de Franse verkiezingen mocht ik hem twee uur lang begeleiden in het Holocaustmuseum in Parijs, en tijdens een reis in Libanon heeft hij gezegd absoluut tegen de BDS-beweging te zijn. In Frankrijk is een unieke wet die de boycot van landen verbiedt. Hij is in Israël geweest en gelooft in een sterke band met Frankrijk. Als bankier werd hij geassocieerd met de familie Rothschild. Daar heeft hij tijdens de verkiezingscampagne onder geleden. Hij is als niet-Jood slachtoff er geworden van antisemitisme, er verschenen allerlei cartoons waarin hij werd geportretteerd als trekpop van het ‘zionistische complot’. Ik heb dus goede hoop.”

Papieren tijger
Een belangrijke stap vooruit is dat de leden van de Europese Unie de werkdefinitie antisemitisme hebben geaccepteerd, waaraan jaren door onder meer de AJC is gewerkt. In deze werkdefinitie wordt ook gesproken over het demoniseren van Israël, het in twijfel trekken van het bestaansrecht als Joodse staat en vergelijkingen met nazi-Duitsland. De werkdefinitie ziet dat als antisemitisch. Tot nu toe hebben slechts drie regeringen deze definitie geadopteerd als regeringsbeleid: Groot-Brittannië, Oostenrijk en Roemenië. Voor andere Europese landen, ook Nederland en – belangrijk – Duitsland, blijft
de werkdefinitie vooralsnog een papieren tijger. Slechts een paar Europese landen hebben op dit moment instanties die antisemitische incidenten actief registeren. Het goede nieuws? Afgelopen week werd in Brussel een resolutie aangenomen om antisemitisme actief te gaan bestrijden. Rodan stelt tijdens haar seminar: “De Franse regering is zeer uitgesproken over antisemitisme. Zo verklaarde het enige tijd geleden: Frankrijk zonder Joden zal geen Frankrijk zijn.”

1 Comment

  1. We moeten oppassen niet twee fouten te maken. Ten eerste moeten we ons “privé probleem” niet los zien van het globale probleem waar het huidige antisemitisme een deel van uitmaakt. Ten tweede moeten we niet de illusie koesteren dat Europese instellingen ons effectief of langdurig zullen beschermen tegen antisemitisme. In een wereld waar, ondanks de krimpende Europese bevolking en de al langer krimpende bevolking van het grote Rusland, elk gegeven moment meer dan twee keer zoveel mensen geboren worden als dat er sterven, neemt de druk op middelen van bestaan immers steeds sneller toe. Europa met haar reeds sterk gemengde bevolkingen ( en niet alleen in Zweden wordt er gesjoemeld met de gegevens, kijk maar om u heen ) kan slecht weerstand bieden tegen de wens van Afrikanen en Aziaten om hierheen te komen. We hebben de afgelopen jaren gezien hoe allerlei schorriemorrie zonder dat iemand zelfs weet wie zij echt zijn, eenvoudig naar binnen zijn komen stampen, waar nodig wegen blokkerend en treinen en hekwerken en opvangcentra vernielend. Laat Nederland rustig slapen, want dat is wat zij wil, maar hoe meer water er door de dijk stroomt,des te groter de gaten erin worden. Zo zien we in deze dagen al hoe de formatie van een regering wordt tegengehouden door een partij die niet alleen de gaten niet wil dichten, maar de hele sluis wil open houden. Onder ons, welke Nederlandse politieke partij behalve de SGP en de CU kan zich nog veroorloven de wensen van 1.3 miljoen (tijdelijk) vertegenwoordigers van de Islamitische wereld hier te negeren ? Hoe zullen de formaties er over vier of over acht jaar uitzien ? Ik denk niet dat we onze huid gemakkelijk moeten verkopen, maar om hem te redden zullen we echt naar andere mogelijkheden moeten uitkijken.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*