Goed vóór de oorlog

Foto: Claudia Kamergorodski

Vraag: wat doe je als omroep wanneer je een opdracht geeft voor het filmen van een documentaire over antisemitisme en de makers komen met een werk dat laat zien wat u als oplettend NIW-lezer natuurlijk allang weet: dat Jodenhaat een spectaculaire comeback heeft gemaakt en niet alleen wijdverbreid is onder extreem-rechts, maar ook en vooral onder christelijke ngo’s, extreem-links (met vertakkingen naar ‘keurig’ parlementair links), en islamitische immigrantengemeenschappen?

Antwoord: heel simpel, je weigert de documentaire in kwestie uit te zenden.
Dat is precies wat de Frans-Duitse zender Arte deed met het 90 minuten lange Auserwählt und ausgegrenzt – Der Hass auf Juden in Europa. Iedereen komt erin aan bod. Mahmoud Abbas, die ongestoord in het Europese parlement kan beweren dat Joden het Palestijnse drinkwater vergiftigen – een speech die door de sociaaldemocratische EP-voorzitter en kandidaat-bondskanselier Martin Schultz als ‘inspirerend’ werd omschreven. BDS’ers die de Joden omschrijven in termen die zo uit nazikrant Der Stürmer hadden kunnen komen. En islamitische immigranten die in Franse voorsteden actief op Jodenjacht gaan.
Daarnaast bestaat natuurlijk ook nog de oude Jodenhaat van protestanten (BDS-organisaties binnen de PKN) en katholieken (riep daar iemand Rights Forum?), neonazistische skinheads en Oost-Europese neofascistische politici. Waarschijnlijk hadden de Arte-producers gehoopt op aandacht voor uitsluitend deze twee laatste categorieën, want dat het gevaarlijkste antisemitisme tegenwoordig op links en bij Europeanen met een migratieachtergrond zit, is niet iets dat progressieve programmamakers graag horen – laat staan dat zij het wereldkundig maken aan hun kijkbuiskinderen.
Dus liet Arte weten geen interesse te hebben in het uitzenden van de 90 minuten grotemensenhaat, de documentaire zou gravierend afwijken van het ‘van te voren afgesproken concept’. Wat dat concept dan wel had moeten zijn? In ieder geval geen Goebelliaans schreeuwende islamrappers met onthoofdingsdromen, geen roomblanke BDS-haathippies die naar De Protocollen van de Wijzen van Zion verwijzen, en geen zich progressief noemende politici die uit klassiek antisemitische of Faustiaans-opportunistische stembusmotieven (ik weet niet welke van deze twee alternatieven ik verwerpelijker vind) Israël als de Grote Satan behandelen.

Orwell
Ook de publieke omroep WDR worstelt al weken met de vraag: wel of niet uitzenden, dus was het nota bene riooltabloid Bild dat dinsdag de documentaire 24 uur lang gratis aanbood. De perfecte storm aan Jodenhaat die van het scherm af spatte was genoeg om zelfs de hardste cynicus misselijk te maken. Na het kijken moest ik aan Orwell denken. Links en extreem-rechts lijken als het om antisemitisme gaat nauwelijks nog van elkaar te scheiden: “Zij keken van varken naar man, en van man naar varken; maar het was onmogelijk te zeggen wie welke was.” Bij voorbaat mijn excuses aan de gematigde varkens.

Links en extreemrechts lijken als het om antisemitisme gaat nog nauwelijks van elkaar te scheiden

Heel eerlijk? Ik geloof dat ik de nieuwe antisemieten in Duitsland nog meer veracht dan de oude. De nazi’s staken hun mening tenminste niet onder stoelen of banken en zonden hún documentaires open en bloot uit. Nu wordt Jodenhaat verpakt als antizionisme en vinden de intersectionelen dat je het massale (en dankzij onze Wir schaffen das-mentaliteit steeds massalere) mohammedaanse antisemitisme niet mag benoemen. De strijd tegen Jodenhaat mag immers niet gebruikt worden als islamofobe stok om moslims mee te slaan, nietwaar?
Wel, ik ben het zat de andere kant op te kijken terwijl BDS’ers steeds meer de linkse partijen in ook ons parlement infiltreren met hun nauwelijks gemaskeerde Jodenhaat. Ik ben het zat te ontkennen dat Arabische migranten en – ja, ook ja! – vluchtelingen een nieuw antisemitisme hebben meegebracht dat in zijn openheid en gewelddadigheid sinds 1945 niet meer in Europa te zien was. En ik ben het nu al zat dat na afloop, als de laatste Europese Jood naar Israël of de VS is gevlucht, elke liever blô Jan dan dô Jan-politicus en -activist goed blijkt te zijn geweest na de oorlog. Het wordt eens tijd goed te zijn tíjdens de oorlog. Of beter nog: ervóór.

De documentaire Auserwählt und ausgegrenzt is te vinden op YouTube: https://youtu.be/mEQ5MNGz2I4

5 Comments

  1. deze documentaire heb ik gisteren gezien, en ik werd misselijk hoe alle groeperingen het antisimitisme verpakken, gruwelijk…
    het is erger dan ik dacht…. mensen die helemaal klaar staan om te herdenken, maar het bestrijden van antisimitisme ? nee dat doen we niet

    BDS alle israelische producten uit de schappen in de supermarkt halen. en op welke manier, grof… synagogen verbranden want de Palestijnen moeten hun vrijheid.. en ga zo maar door…. ja hete is alarmerend..

  2. Verbaast het iemand dat een land als Nederland, niet om een veilig tehuis te realiseren na talloze verdrijvingen, discriminatie, pogroms en een poging tot totale uitroeiing, maar zuiver om het GELD onbekende maar met zekerheid grote aantallen Indonesiërs laat verhongeren, zeven miljoen mensen uit hun huizen verdrijft en vervolgens nog eens 106.000 waaronder vrouwen en kinderen doodt en voor een deel gewoon afslacht, om vervolgens na heel lang wachten een heel klein deel van de Indonesiërs een belachelijk lage financiële vergoeding te geven en bovendien tijdens WOII van alle bezette landen in West-Europa de hoogste bijdrage levert aan de poging tot uitroeiing van de Joden, ook allerlei “zionisme-deskundigen” e.d. voortbrengt die proberen dat veilige tehuis voor de Joden weer af te breken ? Gelukkig zijn deze lieden, met hun valse geweten maar rasechte antisemitisme nog steeds een minderheid in Nederland.

  3. Misschien biedt het troost om als zionist critici van Israel als antisemieten te zien, maar dat is natuurlijk niet hoe het zit. De meeste critici van Israel gaat het om de onderdrukking van de Palestijnen, ook BDS’ers en mensen van The Rights Forum.
    Stukjes van de gewraakte documentaire heb ik gezien. Mijn indruk is dat men, net als Schut, legitieme kritiek op Israel voorstelt als antisemitisme. Terecht dus dat men deze lasterlijke documentaire niet uit wil zenden.

    • Palestijnen hebben al verschillende keren gezegd dat hun onderdrukking door Hamas erger is dan die tijdens de Israëlische bezetting. Abou Mazen heeft de Hamas-onderdrukking vorige week nog als een “Tweede Naqbah” beschreven. De beelden van haar wrede acties die Hamas zelf regelmatig vertoont, spreken voor zichzelf. Je zou zeggen: Wredere onderdrukking moet sterkere kritiek ontlokken. Over deze onderdrukking horen we Bosma echter niet, wat zeer grote vraagtekens plaatst bij zijn integriteit als “criticus”, om het voorzichtig uit te drukken.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*