Column: Bang

NaamloosHeb je misschien nog een paar bange Joden voor me in de aanbieding? Het allermooiste zou zijn: eentje die zijn ketting met davidster niet meer durft te dragen.”
Met vragen als deze word ik, meestal in iets diplomatieker vorm, sinds de aanslagen in Parijs heel vaak benaderd. Nederland wil graag weten of het al begonnen is: de vlucht van de Nederlandse Joden. Er klinkt geregeld ook het gebruik van een naargeestig stereotype in door: de bange, angstige Jood die elk moment op de vlucht kan slaan.
Het heeft allemaal weinig te maken met de dagelijkse werkelijkheid waar Joden mee te maken hebben. Natuurlijk maken veel mensen in Joods Nederland zich toenemend zorgen over de veiligheidssituatie. Er bestaat angst. Daar is ook aanleiding toe. Met de dodelijke moordaanslag afgelopen week bij een bat mitswa-feest in Kopenhagen is de terreurdreiging wel heel dichtbij gekomen. Maar daadwerkelijk vluchten vanwege antisemitisme, dat is een ongekend grote stap. Het betekent: een totaal nieuw leven beginnen, de stad of het dorp waar je van houdt achter je laten, het land waar je familie soms al eeuwen woont.
In schril contrast met deze gretige interesse in vluchtende Joden weigerde een meerderheid van de Tweede Kamer in januari om meer geld beschikbaar te stellen voor de beveiliging van Joodse instellingen. Een onbegrijpelijke beslissing. Ook wacht ik nog altijd op een goed antwoord op de vraag waarom in Nederland geen veiligheidsmaatregelen worden getroffen zoals in Frankrijk en België, met zwaarder getraind en bewapend personeel. Omdat we geen zin hebben in mensen met zware wapens op straat? Omdat we niet toe willen naar ‘zo’n samenleving’? Het lijkt mij in ieder geval te verkiezen boven een samenleving waarin onverantwoorde risico’s worden genomen waar het gaat om de veiligheid van minderheden. Er zijn aanwijzingen dat het standpunt van de regering, mede onder druk van het Centraal Joods Overleg, aan het veranderen is. Woorden van de regering over solidariteit met de Joden hebben vooralsnog – zacht gezegd – een vervelende bijsmaak of harder geformuleerd: klinken als holle retoriek. De mate van beschaving van een land kan je mede afmeten aan de omgang met minderheden. Dat betekent misschien wel in de allereerste plaats: wanneer dat nodig is ze de noodzakelijke fysieke bescherming bieden.
Het is me wat hoor, met die angstige, bange Joden.

1 Comment

  1. Ik zou graag de Nederlands joodse gemeente willen vragen om de aliya te stimuleren :
    Daar zijn natuurlijk 2 redenen voor : 1) antisemitisme (net zoals in Frankrijk) 2) assimilatie gevaar

    1) Antisemitisme : Het is duidelijk en bekent dat het antisemitisme in Europa alleen maar toeneemt. Europa wordt langzamerhand een continent met meer en meer Moslim inwoners, met een toenemende invloed op de Europese maatschappij .
    Het is zeker in Nederland niet politiek correct, maar het valt niet te ontzien dat een gedeelte van deze Europese moslim burgers, hele extremen opinies en bedoelingen hebben. Hun doel (slachtoffer ) is natuurlijk zoweel het Westen, als ook de Europese joodse gemeenschap en Israel.
    “Europa” probeert dat natuurlijk te ontkennen en doet er infeiten weing aan, in de hoop dat het probleem zich beperkt tot de joodse gemeente en om niet populair heid te verliezen bij de moslim kiezers. Dat is natuurlijk niet realistisch.

    Zoals bekent, heeft de Frans joodse gemeente heeft het helaas door allemaal voorgevallen ,daar al begrepen en de alliya is daar gelukkig in stijging en wordt er erg gestimuleerd.De situatie in Nederland en Frankrijk is volgens mij niet erg verschillend. In bijden landen is een grote moslim minderheid en een open grens.Ik wens de Nederlandse joodse gemeenschap toe, dat er geen voorgevallen zullen zijn zoals in Frankrijk. Maar ik wens haar ook een spoedige en geslaagde aliya, want de toekomst voor de joodse gemeenschap in Nedeland ziet er helaas niet roze uit.

    De discussie in Nederland gaat er nu misschien meer over dat je moet klagen over het antisimitisme etc. en dat moet natuurlijk ook, maar de vraag is wat de (diepere) oorzaak is van al dat antisemitisme en wat de lange termijn oplossing is. Moet joods Nederland/ Europa zich 200 jaar na de verlichting weer opnieuw verantwoordelijken voor kosher slachten / brith mila / joods zijn / met een keppel oplopen etc. of is het tijd om naar Israel te gaan. De vraag is of je alleen moet reageren op de situatie die je zelf niet in de hand hebt (en die lijkt te escaleren ) ofdat de gemeente(leden) voorzichzelf een betere toekomst moet creeren in Israel

    2)Assimilatie : Neem daar nog bij het probleem van de kleine Nederlandse gemeenschap (wat natuurliik gevaar van assimilatie voor de jongeren, de kinderen , de kleinkinderen en de achterkleinkinderen inhoudt) .Wie wil er nou niet- joodse kleinkinderen ? Zelfs als iemand joods trouwt in Nederland- wie belooft hem dat zijn kinderen of kleinkinderen ook joods zullen trouwen ?

    Ik denk dat joods Nederland er goed aan zou doen om een serieuze discussie te hebben over het onderwerp van aliya, zodat meer mensen dit als een mogelijkheid/streven gaan zien of dit opzijn minst overwegen.

    Vriendelijke groeten,

    Ilana Cohen

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*