Chickenshit

Amsterdam. NVJ bestuursleden. Max van Weezel. Foto:(c)IngriddeGroot'14Op familiebezoek in Florida ging ik op zaterdag naar het Chabad Jewish Center om de sjoeldienst te volgen. Het gebedshuis bevond zich in een verbouwde rooms-katholieke kerk. Bezoekers hadden aanvankelijk geklaagd dat het gebouw er te weinig Joods uitzag. Daarom was op het altaar de Klaagmuur in Jeruzalem nagebouwd, ongeveer op ware grootte.

Opinie: Max van Weezel

Amerikaanser kon een sjoel er niet uitzien. Na afloop van de dienst was er wodka en bietensalade. De rabbijn hief het glas op de Amerikaanse commando’s die in het Midden-Oosten op terroristenjacht waren en op premier Netanyahu, die binnenkort een bezoek aan Washington zou brengen. Waarom werd er geen toast uitgebracht op de Amerikaanse president, vroeg ik me verwonderd af. Hoorde dat ook niet tot de goede gebruiken? Zeker, antwoordde een oudere man die naast me aan tafel zat: ‘Dat deden we ook onder president Bush. Het gebeurt niet meer sinds Obama in het Witte Huis zit. Dat is een vijand van Israël en een moslim.’

Ik moest aan die ochtend in Florida denken, toen vorige week de zoveelste rel tussen Washington en Jeruzalem uitbrak. Volgens een journalist van het maandblad The Atlantic hadden anonieme Amerikaanse regeringsfunctionarissen Netanyahu voor ‘chickenshit’ (lafbek) uitgemaakt. De Israëlische premier reageerde verontwaardigd. Hij vocht juist voor de belangen van zijn land. Dit soort beledigingen hoefde hij zich niet te laten aanleunen. Volgens Aaron David Miller, Midden-Oostenspecialist en in het verleden adviseur van Bush sr., Bush jr. en Bill Clinton, was de relatie tussen de Verenigde Staten en Israël ‘nog nooit zo verstoord geweest als nu’.

Netanyahu is populair bij het Chabad Jewish Center en andere orthodoxe gemeenten in Brooklyn, Florida en Zuid-Californië. Ook conservatieve christenen in Amerika dragen de Israëlische premier op handen, net als de rechtervleugel van de Republikeinse Partij. Maar de Democraten kunnen de man langzamerhand niet meer luchten of zien. Dat begon al met president Clinton, die zich beklaagde over de pedante toon waarop Netanyahu hem uitlegde hoe de wereld in elkaar zat. Dat kon Clinton zelf wel beoordelen, vond hij. Sinds Obama in 2008 aantrad, is de temperatuur tot onder het vriespunt gezakt. En dat kun je moeilijk alleen aan de Amerikaanse president wijten.

Haaretz zette eind oktober op een rijtje hoeveel aanvaringen er tussen Obama en Netanyahu zijn geweest. Een eerste bezoek aan het Witte Huis in maart 2010 leverde meteen een pijnlijk tafereel op. Obama drong aan op een bevriezing van de nederzettingen op de West Bank, de Israëlische premier weigerde resoluut. Waarna de president opstond en zei dat hij in zijn woonvertrek ging dineren met zijn vrouw Michelle en zijn twee dochters. Netanyahu moest maar kijken of hij nog ergens een hotdog of hamburger vandaan kon halen.

Ook in de jaren daarna bleven beide staatsmannen ruziën over de nederzettingen, die in de ogen van de Amerikanen het vredesproces met de Palestijnen doorkruisten. Hun adviseurs en vleugeladjudanten deden in hatelijke uitspraken over elkaar niet voor de president en de premier onder. Minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton schold Netanyahu 45 minuten lang uit over de telefoon, vanwege diens plan om 1600 nieuwe huizen in bezet gebied te bouwen. Haar opvolger John Kerry liet zich op een onbewaakt ogenblik ontvallen dat Israël toch echt een tweestatenoplossing moest accepteren, anders dreigde op de West Bank een ‘apartheidsregime’ te ontstaan. Niet helemaal uit de lucht gegrepen – zie de recente plannen om Palestijnen uit Joodse autobussen te weren –, maar Jeruzalem reageerde razend. Amerika was weer boos toen de Israëlische minister van Defensie, Netanyahu’s partijgenoot Moshe Ya’alon, Secretary of State Kerry uitmaakte voor ‘obsessieve vredesmaniak’. Het Witte Huis verdacht de Likoed ervan bij de presidentsverkiezingen van 2012 Obama’s rechtse uitdager Mitt Romney heimelijk te hebben gesteund. Dan waren er nog de meningsverschillen over de Amerikaanse aanpak van Iran (te soft, vond Israël) en over de vraag of Hamas even erg was als IS. En onder de tsjolent en bietensalade op sjabbes maakten rechtse Amerikaanse Joden hun president dus voor ‘moslim’ uit.

De Koude Oorlog tussen het Witte Huis en het Prime Minister’s Office in Jeruzalem komt op een wel hoogst ongelegen moment. De burgeroorlog in Syrië en de sektarische twisten in Irak dreigen de stabiliteit in het Midden-Oosten totaal te ontwrichten. Het oprukken van IS vraagt om een eensgezinde houding van het Westen. Dat de Amerikaanse president en de Israëlische premier zich als een kibbelend echtpaar gedragen, kan alleen maar de moslimfundamentalisten in de kaart spelen. Maar voor Netanyahu en zijn vertrouwelingen Bennett en Lieberman heeft uitbreiding van de nederzettingen kennelijk de hoogste prioriteit. Het lijkt me kortzichtig. De Zweedse regering heeft net Palestina erkend, in Engeland drongen leden van het Lagerhuis daarop aan. Denkt de Israëlische premier het zonder de steun van het Witte Huis te kunnen stellen? Chickenshit zou ik Netanyahu niet willen noemen, maar hij gedraagt zich wel als een olifant in de porseleinkast. 

1 Comment

  1. Dat is de opinie van in NL wonende joden die in een ver-van-hun bed-show de beste stuurman aan wal gaan spelen.
    Zodra je in Israel woont weet je gewoon dat er geen enkele vrede mogelijk is met de Arabieren voor een paar hele simpele redenen:
    -islam ziet zichzelf superieur en heerser over de wereld.
    -islam duld geen tegengeluiden. De mensen die tegengas durven te geven eindigen zoals bijvoorbeeld de koerden, de syrische burgerslachtoffers, de onderdrukten in iran of in Saudie Arabie of, zoals in israel, de Joden.
    -islam erkent zelfs haar eigen stellingen over het Joodse recht, dat staat verankert in de Kur’an en meer dan 5 maal wordt genoemd, niet eens.
    -Het Arabisch nationalisme is veroorzaakt door onze buren, de Britten, die op die manier de Joodse onafhankelijkheid die was geregeld in de balfour Declaratie EN in de San-remo verdragen wilden tegenwerken. Hier zijn recentelijk de bewijzen van de franse geheime diensten naar buiten gebracht die de bewijzen hier voor aanbrachten.
    -De Arabieren die in israel wonen zijn allemaal te herleiden aan hun achternamen waar zij oorspronkelijk vandaan kwamen. En ze zijn hier zelfs zeer trots op en praten hier onderling openlijk over.
    “Masri” = from Egypt-Hamas member of Parliament, Mushir al-Masri (the word “masri” littelery means “the egyptian” in arabic !).
    “Khamis”= Bahrain “Salem Hanna Khamis” “al-Faruqi”= Mosul, Iraq
    “al-Araj” = Morocco, a member of the Saadi Dynasty “Hussein al-Araj”
    “al Lubnani” = the Lebanese
    “al-Mughrabi” = the Moroccan (Maghreb” – meaning “West” in Arabic, and usually referring to North Africa or specifically to Morocco)
    “al-Djazair” = the Algerian
    “al-Yamani” = the Yemeni “Issam Al Yamani”
    “al-Afghani” = the Afghan
    “al-Hindi” = the Indian “Amin al-Hindi”
    “Iraqi” = from Iraq.
    “halabi” = from Aleppo, Syria
    “El Baghdadi” = from Baghdad Iraq.
    “Tarabulsi”= Tarabulus-Tripoli, Lebanon.
    “Hourani” = Houran Syria.
    “al-Husayni” = Saudi Arabia.
    “Saudi” = Saudi Arabia.
    “Metzarwah”= Egypt.
    “Barda—wil” = “Salah Bardawil” HAMAS legislator in Gaza; Egypt, Bardawil Lake area.
    “Nashashibi” = Syria.
    “Bushnak” = Bosnia
    “zoabi”= from Iraq: “Haneen Zoabi”.
    “Turki” = Turkey “Daud Turki”
    “al-Kurd” = Kurdistan.
    “Haddadins” = YEMEN descended from Ghassanid Christian Arabs.
    “Arab Abu-Kishk” = Egypt.(Bedouins)
    “Arab al shakirat” = Egypt (Bedouins)
    “Arab al zabidat” = Egypt (Bedouins)
    “Arab al aramsha” = Egypt (Bedouins)
    Even Yasser Arafat, the most famous “Palestinian” and leader of the P.L.O terrorist organization, was not native to Judea. He called himself a “Palestinian refugee” but spoke Arabic with an Egyptian accent. He was born in 1929 Cairo, Egypt. He served in the Egyptian army, studied in the University of Cairo, and lived in Cairo until 1956!
    His full name was Mohammed Abdel Rahman Abdel Raouf Arafat al-Qudwa al-Husseini. “Al-Qudwa” tribe origin?

    Yasser Arafat also proudly stated in his authorized biography that, “If there is any such thing as a Palestinian people, it is I, Yasser Arafat, who created them.”

    -als het gaat in gesprekken met Kufrs (lees: ongelovigen zoals Joden en Christenen) dan treedt een wet in werking die heet “Takia” (list en bedrog) om de ongelovigen een mooi beeld voor te spiegelen over hoe de Islam is.

    En dat is waar onze Joodse broeders in israel mee te maken hebben op een dagelijkse basis. En de rijke linkse Joden (ja, een contradictie in termen, maar daarom zijn het ook salon socialisten) hebben niets op met hardwerkende joden die vechten voor hun historische rechten. nee, die linkse joden zijn bang voor wat hun niet-Joodse socialistische broeders van hen denken, en daarom vallen ze israel af.
    Eigenlijk dus gewoon Joden die hekel hebben aan zichzelf.

    Hopelijk zijn er mensen die dit door hebben en op tijd tot inkeer komen, want het helpt niets: 70 Jaar geleden werden die mensen ook vermoord.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*