Brief van de ambassadeur 

110923_haimdivonDe Israëlische ambassadeur Haim Divon reageert op de column van Tamarah Benima ‘Amok’ in NIW 46. Daarin ageerde Benima fel tegen het besluit van de Israëlische regering dat de weg baant voor een nieuwe nederzetting op de Westelijke Jordaanoever. En ze trok flink van leer tegen het bijbehorende pr-beleid van Netanyahu. 

Geachte mevrouw Benima, 

Met verwondering heb ik uw column in het NIW van 5 september (p. 25) gelezen waarin u schrijft, volgend op een artikel in De Telegraaf getiteld ‘Israël annexeert 400 hectare grond op de Westelijke Jordaanoever’, dat u mij niet wilt bellen omdat ‘Israëls regering al jaren niet luistert’. Ik kan het niet nalaten me af te vragen waarom u zo vooringenomen schrijft over hoe onze dialoog zou zijn geweest. Niet eerder heb ik gehoord dat wij niet zouden luisteren. Inderdaad, misschien zijn we het niet met elkaar eens, maar naar elkaar luisteren is een ander verhaal. Ik sta altijd klaar om in gesprek te gaan. Ach, ik ga er maar van uit dat het kennelijk eenvoudiger is om een column te schrijven dan de telefoon op te pakken.
Iedere mening is gerechtvaardigd, maar een stellingname zoals u presenteert in uw column heb ik zelden meegemaakt binnen de Joodse gemeenschap in Nederland. Geregeld ontmoet ik de leiders en leden van de Joodse gemeenschap in Nederland en ik merk niets anders dan steun en liefde voor Israël. Natuurlijk zijn er mensen, zoals uzelf, die de drang hebben om frustratie te uiten over bepaalde zaken, maar dit is slechts een fractie van de Joodse gemeenschap. Door uw mening over nederzettingen op deze manier te formuleren, en zonder gebruik van gegronde argumenten, stelt u de lezer bloot aan een dialoog die nooit heeft plaatsgevonden. U lijkt uw column te richten op uw ongenoegen over een recente beslissing van de Israëlische regering, maar u verwijst ook naar de ‘desastreuze’ strijd in de media, welke Israël zogenaamd verloren zou hebben. Het is interessant dat u zich bewust bent van de verdraaide werkelijkheid die soms zichtbaar is in ‘de media’. U gebruikt het NIW, een medium, als platform om bij te dragen aan onjuiste en onvolledige informatievoorziening in het publieke domein. Opmerkelijk. U had er ook voor kunnen kiezen om de lezer te voorzien van achtergrondinformatie over ‘wat Israël doet’.
Ter illustratie zou ik u graag willen verwijzen naar het artikel ‘Take Away Their Guns’ door Avigdor Lieberman, de minister van Buitenlandse Zaken, recentelijk gepubliceerd op Foreign Policy, waarin hij aan de hand van het interim-akkoord betreffende de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, dat een centraal onderdeel vormde voor de zogenaamde Oslo-akkoorden, ondertekend in 1995, uitlegt dat het idee voor demilitarisatie van Hamas en andere Palestijnse terroristische groeperingen niet voortkomt uit Operatie Protective Edge. Het is al bijna twintig jaar een centraal onderdeel van verschillende overeenkomsten tussen Israël en de Palestijnen.
Net als de andere kernonderwerpen, zal over de nederzettingen worden onderhandeld in de uiteindelijke vredesbesprekingen. Omdat u niet met mij wilt spreken omdat u alle antwoorden al paraat denkt te hebben over de door u beschreven kwestie, zal ik u een paragraaf van een artikel voorleggen van iemand die niet namens de Israëlische regering spreekt. Afgelopen vrijdag schreven Elliot Abrams van de Council on Foreign Relations, en Uri Sadot van het Institute for National Security Studies over dit onderwerp in Foreign PolicyHet land ligt in Gush Etzion – een gebied voornamelijk bevolkt door Joden al voor 1948 en in vorige onderhandelingen door zowel Amerikaanse als ook Palestijnse leiders erkend als gebied dat onderdeel van Israël zou blijven in een toekomstige overeenkomst. Door de nieuw formele status als ‘state land’, is het gebied legaal open voor nieuwe bebouwing.
Tot slot wil ik in herinnering brengen dat Israël zich gecommitteerd heeft aan de tweestatenoplossing sinds het VN-verdelingsplan van 1947 op tafel lag en voor de zekerheid zal ik erbij zeggen dat Israël zich hieraan blijft houden. Net als andere democratische landen worden politieke leiders in Israël gekozen en nieuw beleid wordt gevormd, waarop vervolgens beslissingen worden gebaseerd. Echter, stellen dat Israël geen ‘vredesbeleid’ heeft is niet alleen incorrect, het misleidt ook de lezers. Israël heeft aangetoond dat het een partner voor vrede is, zowel betreffende bestaande buurlanden alsook het komen tot overeenkomsten met de Palestijnen.
Mevrouw Benima, had u de telefoon maar opgepakt. Monologen zoals de uwe leiden tot niets anders dan het afstoten van een echte dialoog die daadwerkelijk tot positieve dingen zou kunnen leiden. Het zou veel beter zijn geweest als u ofwel mijn woorden aan mijzelf had gelaten of de stilte had bewaard, maar door deze vooringenomen manier van schrijven wordt niet alleen uw geloofwaardigheid aangetast, maar ook de werkelijkheid verkeerd voorgesteld aan de lezers. En ik? Zoals de Joodse gemeenschap in Nederland heel goed weet, houd ik ervan de dialoog gaande te houden en met iedereen in gesprek te treden. Daarom nodig ik u graag uit voor een ontmoeting. Uiteraard is het prima om van mening te verschillen of uw ongenoegen te uiten. Het enige dat ik van u vraag is om ook dan niet te vloeken.

Hoogachtend,

Haim Divon,

ambassadeur van Israël

3 Comments

  1. Lieve ambasadeutje,
    Je snapt er echt niets van. In plaats van met Tamara te dicusseren zou je eerst even met Abas belllen Dat lijkt me veel
    effektiever
    Maar zo als iedereen hier in Israel weet We zijn wat dom en vertegenwoordigt ons uitstekenf

  2. De geïnstitutionaliseerde leugen. De entiteit Israel heeft al vanaf het begin van haar oprichting blijk gegeven slechts een Leitmotiv te hebben. Groot Israel. Ilan Pappe beschrijft in zijn boek ” The Making of the Arab-Israeli Conflct ” hoe de net geëtableerde staat iedere poging om tot een vergelijk te komen met de Palestijnen, frustreerde. Dat was al een zionistisch gegeven ver voor de moord op Bernadotte door een latere israelische premier, de deceptie van het Rhodos overleg, de koude douche van Lausanne, de leugenachtige verklaringen van deze staat om lid te worden van de VN in 1949 wat haar zou worden toegestaan indien ze invulling zou geven aan VN resolutie 194 van 11 december 1948. Het vervolg is bekend. Er kwam niets van deze invulling terecht. Net zo min er iets van alle andere zogeheten vredesbesprekingen terecht kwam die daarna werden gevoerd. Al dit overleg is slechts als PR te kwalificeren. Bezorgd als deze staat is om de wereldopinie. Nu, na meer dan 60 jaar deceptie is het de wereld langzaam duidelijk geworden dat de ” Israelische vredeswil ” niets anders is als een mislukte Dreigroschenoper, een kakafonie van valsheid die de queeste naar Groot Israel moet maskeren: ” Israel van de Nijl tot de Eufraat”. De ideologie van het israelisch fenomeen is wellicht het best te karakteriseren door der Judenstaat van Herzl er op na te slaan. ( Ik parafraseer ) ” Een fort in het Midden Oosten als voorpost tegen de Aziatische barbarij. Wij zullen ondersteund worden door de Europese machten die voor onze veiligheid borg zullen staan. De autochtonen zullen wij verdrijven ” etc, etc. ” Het historisch “recht” op het land van onze voorvaderen” , gelegitimeerd door een boek dat ideologisch van aard is doch allerminst historisch, is inmiddels door de wetenschap vakkundig gefileerd. Het is een deceptie, ik weet het , maar voor wie het nog niet weet: Abraham, Isaak en Jacob, Moses en Joshua spelen een rol die ook in de Ilias vervuld had kunnen worden. Er is geen enkel historisch bewijs dat een joods volk in Egypte in slavernij heeft geleefd en veertig jaar lang door de woestijn heeft getrokken, een wrede farao ontvluchtend. Een verovering van Canaan is een mythe, Salomon is een sprookjesfiguur. De huidige stand van wetenschap maakt resoluut korte metten met de fictie dat het oude testament als een geschiedenisboek moet worden opgevat. Dat is het niet en ook nooit als zodanig bedoeld. Het is een ideologisch geschrift dat allerlei gebeurtenissen die ver voor het concipiëren van het Oude Testament ( zevende eeuw BC ) , plaatsvonden, herinterpreteert, in tijd en plaats verschuift en er tal van mythologische overleveringen in verwerkt en daarom ook barstensvol met onzin is gevuld. Men kon immers in de zevende eeuw voor Christus niet weten dat dit boek ooit op haar historiciteit zou worden beoordeeld. The Bible Unearthed van Finkelstein en en Silberman geeft zo’n beetje de laatste stand van de wetenschap aan. Het heeft niets geholpen; dat omspitten van historisch Palestina. Het bewijs van een joods koninkrijk, de diaspora in Egypte, de komst van Abraham uit Ur, de verovering van Canaan. Het is niet gevonden. Meneer Divon is de goedbetaalde vertolker van onder meer deze onzin en ik daag hem uit hetgeen ik hier heb geschreven, te weerleggen.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*