Brief van de ambassadeur 

110923_haimdivonDe Israëlische ambassadeur Haim Divon reageert op de column van Tamarah Benima ‘Amok’ in NIW 46. Daarin ageerde Benima fel tegen het besluit van de Israëlische regering dat de weg baant voor een nieuwe nederzetting op de Westelijke Jordaanoever. En ze trok flink van leer tegen het bijbehorende pr-beleid van Netanyahu. 

Geachte mevrouw Benima, 

Met verwondering heb ik uw column in het NIW van 5 september (p. 25) gelezen waarin u schrijft, volgend op een artikel in De Telegraaf getiteld ‘Israël annexeert 400 hectare grond op de Westelijke Jordaanoever’, dat u mij niet wilt bellen omdat ‘Israëls regering al jaren niet luistert’. Ik kan het niet nalaten me af te vragen waarom u zo vooringenomen schrijft over hoe onze dialoog zou zijn geweest. Niet eerder heb ik gehoord dat wij niet zouden luisteren. Inderdaad, misschien zijn we het niet met elkaar eens, maar naar elkaar luisteren is een ander verhaal. Ik sta altijd klaar om in gesprek te gaan. Ach, ik ga er maar van uit dat het kennelijk eenvoudiger is om een column te schrijven dan de telefoon op te pakken.
Iedere mening is gerechtvaardigd, maar een stellingname zoals u presenteert in uw column heb ik zelden meegemaakt binnen de Joodse gemeenschap in Nederland. Geregeld ontmoet ik de leiders en leden van de Joodse gemeenschap in Nederland en ik merk niets anders dan steun en liefde voor Israël. Natuurlijk zijn er mensen, zoals uzelf, die de drang hebben om frustratie te uiten over bepaalde zaken, maar dit is slechts een fractie van de Joodse gemeenschap. Door uw mening over nederzettingen op deze manier te formuleren, en zonder gebruik van gegronde argumenten, stelt u de lezer bloot aan een dialoog die nooit heeft plaatsgevonden. U lijkt uw column te richten op uw ongenoegen over een recente beslissing van de Israëlische regering, maar u verwijst ook naar de ‘desastreuze’ strijd in de media, welke Israël zogenaamd verloren zou hebben. Het is interessant dat u zich bewust bent van de verdraaide werkelijkheid die soms zichtbaar is in ‘de media’. U gebruikt het NIW, een medium, als platform om bij te dragen aan onjuiste en onvolledige informatievoorziening in het publieke domein. Opmerkelijk. U had er ook voor kunnen kiezen om de lezer te voorzien van achtergrondinformatie over ‘wat Israël doet’.
Ter illustratie zou ik u graag willen verwijzen naar het artikel ‘Take Away Their Guns’ door Avigdor Lieberman, de minister van Buitenlandse Zaken, recentelijk gepubliceerd op Foreign Policy, waarin hij aan de hand van het interim-akkoord betreffende de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, dat een centraal onderdeel vormde voor de zogenaamde Oslo-akkoorden, ondertekend in 1995, uitlegt dat het idee voor demilitarisatie van Hamas en andere Palestijnse terroristische groeperingen niet voortkomt uit Operatie Protective Edge. Het is al bijna twintig jaar een centraal onderdeel van verschillende overeenkomsten tussen Israël en de Palestijnen.
Net als de andere kernonderwerpen, zal over de nederzettingen worden onderhandeld in de uiteindelijke vredesbesprekingen. Omdat u niet met mij wilt spreken omdat u alle antwoorden al paraat denkt te hebben over de door u beschreven kwestie, zal ik u een paragraaf van een artikel voorleggen van iemand die niet namens de Israëlische regering spreekt. Afgelopen vrijdag schreven Elliot Abrams van de Council on Foreign Relations, en Uri Sadot van het Institute for National Security Studies over dit onderwerp in Foreign PolicyHet land ligt in Gush Etzion – een gebied voornamelijk bevolkt door Joden al voor 1948 en in vorige onderhandelingen door zowel Amerikaanse als ook Palestijnse leiders erkend als gebied dat onderdeel van Israël zou blijven in een toekomstige overeenkomst. Door de nieuw formele status als ‘state land’, is het gebied legaal open voor nieuwe bebouwing.
Tot slot wil ik in herinnering brengen dat Israël zich gecommitteerd heeft aan de tweestatenoplossing sinds het VN-verdelingsplan van 1947 op tafel lag en voor de zekerheid zal ik erbij zeggen dat Israël zich hieraan blijft houden. Net als andere democratische landen worden politieke leiders in Israël gekozen en nieuw beleid wordt gevormd, waarop vervolgens beslissingen worden gebaseerd. Echter, stellen dat Israël geen ‘vredesbeleid’ heeft is niet alleen incorrect, het misleidt ook de lezers. Israël heeft aangetoond dat het een partner voor vrede is, zowel betreffende bestaande buurlanden alsook het komen tot overeenkomsten met de Palestijnen.
Mevrouw Benima, had u de telefoon maar opgepakt. Monologen zoals de uwe leiden tot niets anders dan het afstoten van een echte dialoog die daadwerkelijk tot positieve dingen zou kunnen leiden. Het zou veel beter zijn geweest als u ofwel mijn woorden aan mijzelf had gelaten of de stilte had bewaard, maar door deze vooringenomen manier van schrijven wordt niet alleen uw geloofwaardigheid aangetast, maar ook de werkelijkheid verkeerd voorgesteld aan de lezers. En ik? Zoals de Joodse gemeenschap in Nederland heel goed weet, houd ik ervan de dialoog gaande te houden en met iedereen in gesprek te treden. Daarom nodig ik u graag uit voor een ontmoeting. Uiteraard is het prima om van mening te verschillen of uw ongenoegen te uiten. Het enige dat ik van u vraag is om ook dan niet te vloeken.

Hoogachtend,

Haim Divon,

ambassadeur van Israël

12 Comments

  1. Lieve ambasadeutje,
    Je snapt er echt niets van. In plaats van met Tamara te dicusseren zou je eerst even met Abas belllen Dat lijkt me veel
    effektiever
    Maar zo als iedereen hier in Israel weet We zijn wat dom en vertegenwoordigt ons uitstekenf

  2. De geïnstitutionaliseerde leugen. De entiteit Israel heeft al vanaf het begin van haar oprichting blijk gegeven slechts een Leitmotiv te hebben. Groot Israel. Ilan Pappe beschrijft in zijn boek ” The Making of the Arab-Israeli Conflct ” hoe de net geëtableerde staat iedere poging om tot een vergelijk te komen met de Palestijnen, frustreerde. Dat was al een zionistisch gegeven ver voor de moord op Bernadotte door een latere israelische premier, de deceptie van het Rhodos overleg, de koude douche van Lausanne, de leugenachtige verklaringen van deze staat om lid te worden van de VN in 1949 wat haar zou worden toegestaan indien ze invulling zou geven aan VN resolutie 194 van 11 december 1948. Het vervolg is bekend. Er kwam niets van deze invulling terecht. Net zo min er iets van alle andere zogeheten vredesbesprekingen terecht kwam die daarna werden gevoerd. Al dit overleg is slechts als PR te kwalificeren. Bezorgd als deze staat is om de wereldopinie. Nu, na meer dan 60 jaar deceptie is het de wereld langzaam duidelijk geworden dat de ” Israelische vredeswil ” niets anders is als een mislukte Dreigroschenoper, een kakafonie van valsheid die de queeste naar Groot Israel moet maskeren: ” Israel van de Nijl tot de Eufraat”. De ideologie van het israelisch fenomeen is wellicht het best te karakteriseren door der Judenstaat van Herzl er op na te slaan. ( Ik parafraseer ) ” Een fort in het Midden Oosten als voorpost tegen de Aziatische barbarij. Wij zullen ondersteund worden door de Europese machten die voor onze veiligheid borg zullen staan. De autochtonen zullen wij verdrijven ” etc, etc. ” Het historisch “recht” op het land van onze voorvaderen” , gelegitimeerd door een boek dat ideologisch van aard is doch allerminst historisch, is inmiddels door de wetenschap vakkundig gefileerd. Het is een deceptie, ik weet het , maar voor wie het nog niet weet: Abraham, Isaak en Jacob, Moses en Joshua spelen een rol die ook in de Ilias vervuld had kunnen worden. Er is geen enkel historisch bewijs dat een joods volk in Egypte in slavernij heeft geleefd en veertig jaar lang door de woestijn heeft getrokken, een wrede farao ontvluchtend. Een verovering van Canaan is een mythe, Salomon is een sprookjesfiguur. De huidige stand van wetenschap maakt resoluut korte metten met de fictie dat het oude testament als een geschiedenisboek moet worden opgevat. Dat is het niet en ook nooit als zodanig bedoeld. Het is een ideologisch geschrift dat allerlei gebeurtenissen die ver voor het concipiëren van het Oude Testament ( zevende eeuw BC ) , plaatsvonden, herinterpreteert, in tijd en plaats verschuift en er tal van mythologische overleveringen in verwerkt en daarom ook barstensvol met onzin is gevuld. Men kon immers in de zevende eeuw voor Christus niet weten dat dit boek ooit op haar historiciteit zou worden beoordeeld. The Bible Unearthed van Finkelstein en en Silberman geeft zo’n beetje de laatste stand van de wetenschap aan. Het heeft niets geholpen; dat omspitten van historisch Palestina. Het bewijs van een joods koninkrijk, de diaspora in Egypte, de komst van Abraham uit Ur, de verovering van Canaan. Het is niet gevonden. Meneer Divon is de goedbetaalde vertolker van onder meer deze onzin en ik daag hem uit hetgeen ik hier heb geschreven, te weerleggen.

    • Om het bestaansrecht van de huidige staat Israel historisch te funderen is het volstrekt onnodig terug te grijpen op Jozua’s verovering van Kanaan. Het is voldoende te weten dat er een staat Israel was vóór de Verwoesting van de Tweede Tempel en de Romeinse oorlogen. Dit laatste wordt door niemand betwist. Sindsdien hebben de Joden in de diaspora steeds de claim op het Heilige Land levend gehouden, ondermeer door Jerusalem als gebedsrichting aan te houden in de synagogale liturgie en door driemaals daags te bidden — op het eind van het Sjemonei Esrei of Achttiengebed — voor het herstel van de Tempeldienst en daarmee impliciet van de nationale staat. Deze claim op het land is op deze manier altijd actueel gehouden en is zodoende een directe politieke en historische band tussen het Israel van vóór de Tempelverwoesting en de huidige staat Israel.
      Uw sceptische opvattingen over de vroege geschiedenis van het Oude Israel laat ik voor uw rekening, en ik wijs er slechts op dat hier allerminst consensus over bestaat.
      Mijn eigenlijke punt tegen uw betoog is echter dat de legitimiteit van de huidige staat Israel zelfs onder de hypothese van uw sceptische opvattingen volledig overeind blijft. Het moderne grondbeginsel voor het stichten van staten is namelijk de volkssoevereiniteit, en dit houdt in dat een entiteit die zichzelf als een volk beschouwt een staat kan stichten indien zij met succes een grondgebied kan claimen en erin slaagt daar staatsgezag te doen gelden. Het is overduidelijk dat dit bij het huidige Israel het geval is. Het internationale recht is immers een weerspiegeling van de feitelijke stand van zaken en de daarin tot uiting komende machtsverhoudigen, niet andersom.

      • Drie jaar nadenken en dan zo’n antwoord? Er is geen enkel wetenschappelijk bewijs voor het bestaan van een koninkrijk israel. De diaspora naar Egypte is een mythe. Een verovering van Canaan is een fabel. Ten tijde van die beweerdelijke verovering werd Canaan volledig beheerst door Egypte dat nimmer zou hebben getolereerd dat een stel nomaden de zaak op stelten zou hebben kunnen zetten in Canaan met ene beweerdelijk veovering. Silberman en Finkelstein hebben deze theorie volledig ontzenuwd in hun boek: The Bible Unearthed”. Er is al evenmin sprake van een diaspora na verslagen te zijn geworden door Vespanianus in AD 70. Ook voor deze theorie ontbreekt elk wetenschappelijk bewijs. Shlomo Sand wijst op het gebrek aan enig bewijs in zijn “The Invention of the Jewish People” dat de joden weggevoerd zouden zijn in 70 na Christus en met het uitroepen van het Christendom in het Romeinse rijk onder Constantijn tot staatsgodsdienst in de loop van de eeuwen daarna gekerstend werden. Er is geen twijfel over mogelijk dat de gekerstende bewoners van Palestina van oorsprong het joodse geloof beleden. In 637 AD deed de Islam haat intrede in Palestina. De Islamitische Arabieren stationeerden wat ordetroepen in Palestina en er was geen verplichting zich te bekeren tot de Islam. Bekeren tot de Islam had ontegenzeggelijk voordelen en de in de loop van de eeuwen daarna bekeerden de meeste Christelijke Palestijnen zich tot de Islam. Niet allemaal want er zijn nog steeds een aantal Christelijke Palestijnen die zich nooit bekeerd hebben maar vast bleven houden aan het Christendom. Wat bewijst dit nu? Hier wordt mee bewezen dat de huidige Palestijnen de nazaten van de oorspronkelijke bevolking zijn die het joodse geloof aanhing. De lieden die aan het einde van de negentiende eeuw en vermeerd in de twintigste eeuw Palestina binnenkwamen zijn nazaten van de Khazaren in zuid Rusland die zich op het einde van het eerste millennium en aan het begin van de tweede bekeerden tot het jodendom. Een van de talloze volkeren die analoog aan de talloze konvertieten die zich al in de voorchristelijke jaartelling tot het jodendom bekeerde zoals verschillende Berberstammen in Noord Afrika. Het joodse geloof staat nadrukkelijk bekeerlingen i.t.t. de Zoroastriers en de Jeziden. toe Al naar gelang de signatuur van de pleitbezorger worden de joodse gelovigen gekarakteriseerd als een ras,een volk of aanhangers van een religie. De Nazis en Martin Buber houden het op een ras. Buber: Drei Reden uber das Judentum, erschienen in 1911, Buber sprach uber einer Jugend die:
        “senses in this immortality of the generations a community of blood, which he feels to be the antecedents of his I, its perseverance in the infinite past. To that is added the discovery, promoted by this awareness, that blood is a deep rooted nurturing force within individual man ; that the deepest layers of our being are determined by blood ; that our innermost thinking and our will are colored by it. Now he finds that the world around him is the world of imprints and influences, whereas blood is the realm of a substance capable of being imprinted and influenced, a substance absorbing and assimilating all into its own form… Whoever, faced with the choice between environment and substance, decides for substance will henceforth have to be a Jew truly from within, to live as a Jew with all the contradiction, all the tragedy, and all the future promise of his blood. ”
        Dan zijn er nog de pleitbezorgers voor het “joodse volk” wat al evenzeer een mythe is net zo als het “katholieke volk, het protestantse volk, het agnostische volk of het Hinduvolk”. Om een volk te zijn behoeft het wel wat meer zaken als een gedeelde religie. Het mag wel merkwaardig heten dat door een verandering van geloof de bekeerling tegen wil en dank eensklaps deel zou uitmaken van een “volk”. Wanneer het zo gemakkelijk zou zijn om een nationale identiteit te verwerven, dan begrijp ik niet waarom de talloze vluchtelingen zich niet onmiddellijk tot het “protestantse volk”, i.e. Duitsland of het “Anglikaanse volk”. i.e. de Britten of het “Katholieke volk” Sapanjaarden en Italianen bekeren. Daarna is het een nog slechts ene fluitje van een cent om ook nog een paspoort van het betreffende land te verkrijgen naar analogie van de Alyah. Kortom de fabels die gepoogd worden niet-joden op de mouw te spelden zijn grotesk maar daarom niet minder onzinnig.

  3. Nog afgezien van het feit dat een nomadisch levend volk weinig of helemaal geen sporen achterlaat: Er is geen volk zonder bindende mythe. Een volk zonder mythe is een volk zonder identiteit en gedoemd te verdwijnen. Kijk hoe, helemaal los van Israël, er uit verspreid levende en verschillende talen (behalve levend Grieks) sprekende Grieken na eeuwen van fysieke en culturele Turkse onderdrukking weer een Helleense staat opgericht is, dankzij een gemeenschappelijke mythe. Er zijn daarentegen wel mythologische volkeren, zoals het Palestijnse, dat in werkelijkheid nooit bestond, niet bestaat en door ontbreken van een verbindende mythe en door andere scheidende factoren ook nooit zál bestaan behalve in de fantasie van dagdromers. Zonder mythe geen identiteit, zoals Nederlanders die druk bezig zijn hun eigen mythes overboord te gooien, heden ten dage ervaren.

  4. Met de overbekende, selectief bij elkaar geveegde retoriek uit antisemitische bronnen bewijst Maarten Muskens weer eens wat voor vlees wij met hem in de kuip hebben.
    En het is geen kosher vlees.

    • Je kon er de klok op gelijk zetten. Zoals gebruikelijk “anti semitisme”. Shulamit Aloni zei er over: “it is a trick, we always use it” https://www.youtube.com/watch?v=Nex-oSKPX2w
      Er wordt door mij niet één wetenschapper aangehaald die geen aanhanger van het joodse geloof is. Want dat is het; een geloof waar eenieder die daar zin in heeft, toe kan overgaan. Shlomo Itai blijft steken in een warrig betoog over mythes waar weinig uit valt te concluderen
      Het ontbreekt de “semieten”, overigens een onzinnige aanduiding, want semitica heeft een denotatie die uitsluitend van taalkundige aard is en heeft niets van doen met een beweerdelijk bestaand ras, zoals geheel gebruikelijk aan argumenten is. Ook deze Louisa Herman is niet in staat om een behoorlijk discussie te voeren overwegend vanwege het gebrek aan argumenten en daarom de grijsgedraaide grammofoonplaat maar weer eens afdraait.
      Geert ter Horst stelt dat het overbodig is terug te grijpen op de verovering van Canaan. Dat is ook overbodig omdat het nooit is gebeurd. De stam die Canaan beweerdelijk veroverde bestond uit autochtone bewoners of het moest zijn bedoeld in de overdrachtelijke betekenis van Jihad, jezelf overwinnen. Die Cananiten waarvan een deel op zeker moment besloot monotheïstisch te worden en waar de auteurs van de bijbel uit voorkomen en de polytheïsten die door de bijbelschrijvers overtuigd moesten worden monotheïst te worden. De bijbel is niets anders dan een apologetisch geschrift van monotheïsten tegen polytheïsten. Basta

      • (gecorrigeerd)
        De Khazaren, net als de Protocollen, blijven opduiken in de Onze Strijd-lectuur van antisemieten. Er hééft een Khazarenrijk bestaan, daar is geen twijfel aan. Dat Khazarenrijk was groot, polyethnisch en polyglot en met tenminste 25 verschillende ethniciteiten en onder hun o.a. Joden. Ook dát weten we allemaal, alleen dat had niets te maken met bekering. In één van de in Caïro gevonden documenten van de Gnizah, vertelt een Khazaarse vorst een fantastisch verhaal over zijn afkomst, zoals vorsten wel vaker plachten te doen en over de conversie van zijn voorvaderen. Arabische bronnen vertellen echter dat alleen het vorstenhuis en een kleine elite zich bekeerd hebben tot het Jodendom. Weer andere documenten uit de Gnizah getuigen dat er vanuit het Khazaarse volk grote weerstand was tegen de conversie die het vorstenhuis probeerde af te dwingen. Er ook in het uitgestrekte gebied van het Khazarentoneel met zijn twee over de paganen concurrerende culturen, de christelijke en de islamitische, geen enkel archeologisch bewijs gevonden voor een massale bekering van Khazaren tot het Jodendom. Dit, terwijl er zowel in Israël als in andere Midden Oosterse landen wél talloze vondsten zijn van synagoges en van mikves uit de eerdere Byzantijnse periode, die getuigen van Joods leven dat zich na het neerslaan van de opstand van Bar Kochva en de daarop volgende Romeinse strafmaatregelen geleidelijk wijder verspreid had. Ook over de verdere verspreiding van de Joden vanuit Byzantium naar het gebied rond de Zwarte Zee en de Kaspische Zee getuigen diverse archeologische en historische bronnen. Een verdere verspreiding van Joden via handelsroutes naar de omgeving van het zuidelijke Russische Rijk en van het moderne Roemenië is een kleine en logische stap. We kunnen dus veilig aannemen dat het hele verhaal van een massale bekering van Khazaren als verklaring van de herkomst van de Ashkenazische Joden een mythe is, of populair gezegd, een Donald Duck-verhaal. Het is natuurlijk volkomen duidelijk dat en waarom de Khazarenfabel met grote liefde gekoesterd wordt door antisemieten zowel in het Westen als in het Oosten.
        Dan die andere fabel, die ons probeert wijs te maken dat de Christelijke Arabieren de ware Joodse afstammelingen zouden zijn. We weten uit diverse bronnen dat de Arabische Christenen van herkomst Nabateeën (Gr.: Navataioi, Ar.: al-Anbat) waren en al-Ghasásinah-stammen uit het verre Jemen, die door de Romeinen waren ingehuurd om de grenzen van hun bedreigde rijk te beschermen. Terwijl messiaanse Joden, net als rabbijnse Joden, na het breken van de opstand van Bar Kochva waarin ze hadden deelgenomen, vanwege de drukkende Romeinse economische strafmaatregelen elders een normaal leven gingen zoeken, wat beide groepen naar voornamelijk noordelijkere landen bracht, konden de Arabische Christenen na het instorten van het Romeinse Rijk rustig blijven zitten waar ze zaten en zich later nog gedeeltelijk vermengen met de restanten van de aanwezige Helleense kolonies. Na de verovering door de Moslimlegers mochten ze als “volk van het boek” blijven, natuurlijk wel tegen betaling van jízia.
        Terug naar de Joden: Wat maakt het in vredesnaam uit of Joden een religie zijn of een ras, Khazaren of Semieten of Eskimo’s ? Immers de antisemieten (zuiver een term bedacht om jodenhaters aan te duiden), weten altijd zonder enig probleem te bepalen wie Joden zijn en het maakt voor hun niet uit waar Joden vandaan kwamen, of ze religieus zijn of seculier, straatarm of stinkend rijk, kapitalist of communist, mooi of lelijk, geconverteerd naar het Jodendom of juist van het Jodendom naar een andere religie; ze haten alles wat in hun ogen Joods is of lijkt. Het blijft voor antisemieten altijd geheel duidelijk wie er gediscrimineerd moet worden, beledigd en vernederd moet worden, beroofd, verkracht of vermoord mag worden of in zijn geheel uitgeroeid zou moeten worden. Ook in het Nederland van Musken kun je voor de camera’s rustig schreeuwen dat Joden vermoord moeten worden en ongestraft blijven. Dat wordt zelfs nog goed gepraat door politici terwijl andere, goedbedoelende politici rechtuit zeggen dat er voor Joden geen toekomst is in Europa. Dat alleen al maakt het hele betoog van Musken totaal irrelevant. Israël was en blijft voor Joden uit de hele wereld een centraal en bindend deel van onze cultuur en dankzij europese antisemieten is het nu niet alleen een spiritueel centrum of een droom, maar een levensechte staat en het enige land waar Joden ten allen tijden welkom zijn.

  5. Het is een hele stap voor de goedgelovigen om kritiek op religieuze bronnen te aanvaarden. En dan zwijgen we maar over de vele stromingen binnen de religie. Hier is de geloofwaardigheid in het geding en zeker het claimen van rechten dienaangaande. Laat een ding duidelijk zijn, God heeft zelf nooit een letter op papier gezet.

    • In reactie op Josje.
      Een God bestaat niet naar mijn opvatting. Ik wil niet uitsluiten dat er een Demiurg was of is, maar zeker niet een zoals die in alle varianten door de Gnosis wordt gehanteerd. Meer een die iets heeft gecreëerd en er toen verder geen bemoeienis meer mee heeft gehad. Dat verklaart ook de wereldlijke chaos waarin wij verkeren.

  6. Louisa Herman’s “antisemitische bronnen”: Shlomo Sand, Martin Buber, Finkelstein, Silberman, Theodor Herzl en Ilan Pappe. En als het geen “anti-semiten zijn , dan zijn het “self hating jews”. Mevrouw Herman, u maakt zich gewoon onsterfelijk belachelijk.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*