Bibi’s reprise

Netanyahu mag nog eens vier jaar door als premier. Een knappe prestatie in het voortdurend veranderende politieke landschap waarin ‘veelbelovende politici’ meer dan eens eendagsvliegen blijken te zijn.

Hoewel steeds meer Israëli’s Netanyahu-moe worden, blijft hij voor nu een ‘ongeschonden’ lieveling van het volk. Bibi mag opnieuw een coalitie op rechts gaan vormen, waar de relatief kleine religieuze partijen weer veel meer vingers in de pap zullen hebben dan ze verdienen, want alleen zo zal Bibi aan een meerderheid kunnen komen. De verkiezingen afgelopen dinsdag leken in veel opzichten een kopie van die van vier jaar geleden. Toen vierde de tegenpartij ook al het feest van de overwinning, maar bleken de exitpolls er, naarmate de nacht vorderde, faliekant naast te hebben gezeten. Ook nu vierde Gantz feest, maar Bibi hing intussen al bij de religieuze partijen aan de telefoon om zich van hun steun te verzekeren.

Israël koos voor zekerheid en consolidatie. En, dit zult u niet in veel andere media lezen, voor economische bloei. Waar linkse regeringen kampten met een inflatie van soms 400 procent, legde Bibi als minister van Financiën al de basis voor een sterke economie. Niet dat iedereen daarvan profiteert overigens, want de scheiding tussen arm en rijk groeit. Toch heeft ook een groot deel van de kreunende en steunende middenklasse de man weer op het paard gehesen, ondanks – of juist dankzij – de smerige campagne die hij voerde, waarbij hij er ook nog eens voor zorgde dat de extreemrechtse partij Verenigd Rechts nu plaats kan nemen in de Knesset.

Je hebt geen glazen bol nodig om te zien dat de spanningen tussen seculieren en religieuzen in het land met deze coalitie nog meer zullen toenemen.

Netanyahu had deze overwinning, die hem de langstzittende premier in de korte geschiedenis van de staat maakt, hard nodig. Heel hard. Er liggen aanklachten wegens corruptie en fraude op hem te wachten. Nu hij opnieuw aan het hoofd komt te staan van een regering is het niet ondenkbaar dat hij daar door wetgeving een stokje voor gaat steken: onschendbaarheid van de premier, met terugwerkende kracht. Daar was al eerder sprake van, en volgens mij gaat hij opnieuw proberen die truc uit de hoge hoed te toveren. En als het werkelijk zo ver komt, draagt de premier persoonlijk de democratie ten grave.

8 Reacties

    • Hanneke: Waarom wordt dat steeds moeilijker ? De meerderheid in Israël dat te lijden heeft onder de gevolgen van de door Links doorgevoerde “vrede” met de Palestijnen, een “vrede” die begon met een lange serie aanslagen op burgerdoelen en tot de dag van vandaag doorgaat met regelmatige rondes van raketbeschietingen vanuit Gaza, heeft absoluut geen vertrouwen in verdere concessies aan de Palestijnen en kiest daarom Rechts. Ik ben persoonlijk tegen de wet die de premier alleen gedurende zijn premierschap beschermt tegen vervolging om een stabiele regering te bewerkstelligen, maar deze wet, als hij er inderdaad komt, wordt overgenomen uit Frankrijk. Is het moeilijk om Frankrijk te verdedigen als democratie ? In Israël worden politici die in de fout gaan wel voor een onafhankelijke rechter gesleept en belanden ook in de gevangenis. In Nederland wordt een populistische politicus die met zijn populariteit de regering bedreigt wegens een onbenullige opmerking voor de rechter gesleept, terwijl politici als Veerman en Pechtold die betrapt zijn op het daadwerkelijk belazeren van de boel niet vervolgd worden, terwijl er “onvoldoende bewijs” gevonden wordt tegen mensen die voor de camera’s schreeuwen dat Joden vermoord moeten worden en islamitische aanslagplegers bijna consequent “ontoerekeningsvatbaar” gevonden worden. Dus welke democratie en welke rechtsstaat zijn hier nu eigenlijk moeilijk te verdedigen ?

  1. Netanyahu legde als minister van Financien de basis voor een sterke economie, maar dat is wel vele jaren geleden. En die economie is inmiddels erg doorgeschoten, de inkomensverschillen tussen rijk en arm worden steeds groter. Was hij maar bij Financien gebleven ipv staatshoofd te worden en zich een Zonnekoningachtige leefstijl aan te wenden, samen met vrouw en thuiswonende volwassen zoon. En ongeschonden lieveling van het volk? Kachol ve Lavan heeft precies evenveel zetels verworven, en die partij had zo ongeveer maar een (1) doel: Bibi wegkrijgen! Van ‘het volk’ hebben dus evenveel mensen gestemd voor Netanyahu als tegen Netanyahu. Dat hij nu toch kabinetsformateur wordt dankt hij aan zijn sluwe hofmakerij van extreem-rechtse splinterpartijtjes en van de religieuze partijen. Of bedoel je met ‘volk’ zoiets als het lagere volk, de vnl. mizrachi en sefardi aanhang van de Likoed? In Yedioth Achronothpleit pleit Ben-Dror Yemini, (centrum-links) voor een regering van Nationale Eenheid, waar Likoed en Kachol-lavan samen zouden kunnen gaan, want zo’n regering weerspiegelt het beste de verkiezingsresultaten, de wil van het volk. De situatie is hier zo gepolariseerd, dat dat er wel niet van zal komen. En met die optie beschikt Netanyahu ook niet over vazallen die hem met terugwerkende kracht onschendbaar verklaren.

  2. linkse regeringen kampte met 400% inflatie??? Hmm fake news!!! tenzij je de regeringen van Begin links noemt! Degene die die inflatie in de jaren 80 naar benden bracht was Shimon Perez!
    Ik hoop dat je je andere “feiten” betet nakijkt!
    Linkse regeringen waren in het algemeen burger-economie vriendelijker dan die van de Likud – zeker sinds midden jaren 80 van de vorige eeuw. Hoe weet ik dat? Eenvoudig ik woon hier sinds 1977.

  3. Een terechte beloning van een fabuleuze economie al 15 jaar, een grote mate van veiligheid en steeds betere relaties in de wereld – met uitzondering van West-Europa, dat in antisemitische reflexen blijft hangen.

  4. Ach ja, die annexatie van veroverd gebied waarmee Netanyahu campagne voerde is maar een bijzaakje. Niet waard om te noemen. De spanningen tussen “seculieren en religieuzen”, ja DAT is van belang.
    Toch zullen jullie je ooit moeten uitspreken over jullie visie wat betreft de toekomst en de rechten van de Palestijnen in het geannexeerde gebied. Ik hoop dat er flink vergaderd wordt.

    • Als de Verenigde Naties in de jaren veertig het Joods-Palestijnse conflict met dezelfde doortastendheid en met dezelfde wilskracht en volgens hetzelfde principe hadden aangepakt als de Volkenbond in 1923 het Turks-Griekse conflict heeft aangepakt, was er nu helemaal geen “Palestijns probleem” geweest. Verwachten dat de onderlinge problemen tussen de zeven Palestijnse groepen opgelost zullen worden is daarbij wel net zo’n illusie als verwachten dat de problemen tussen de andere Arabieren opgelost zullen worden, maar in ieder geval zou het Israëlisch-Palestijnse vraagstuk uit de weg zijn geruimd. Wat betreft de annexatie van Jehoeda en Sjomron: Dit moge dan een verkiezingsstunt van Netanyahu zijn, maar met het voortdurende rijzende anti-semitisme, vooral in Europa, wordt het in de loop van deze eeuw een pure noodzaak om Europese Joden een tehuis te kunnen bieden.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*