Beetje klaar mee

NIW7615_01

De term dialoog roept bij mij zo langzamerhand een vermoeid en weeïg gevoel op. Vooral dialoog tussen moslims en Joden. En dan vooral dialoog tussen moslims en Joden in Nederland. Het beeld dat ik erbij heb (gestoeld op persoonlijke deelname aan een dialooggroep) is dat van een groepje mensen (vooral vrouwen) die heel wat overwinnen om met elkaar in gesprek te gaan.

 

 

 

Door: Zippora Abram

Vervolgens zijn ze bang dat het groepje weer uit elkaar knalt en gaan ze dus vooral de ‘dialoog’ aan over wat ze gemeen hebben: besnijdenis, de rituele slacht, ‘hé we eten allebei geen varkensvlees’, en andere onbelangrijke zaken. Daarna gaan ze tevreden naar huis met het gevoel dat er contact is, gepraat wordt en dat het reuze belangrijk en goed is dat ze dit doen.

Dialoog is alleen waardevol als je die onderwerpen bespreekt die maken dat je elkaar niet zo leuk vindt

De reden dat ik hier niet zo warm voor loop, is dat ik het nietszeggend vind. Je begint een dialooggroep omdat je denkt dat je te maken hebt met twee groepen die een probleem met elkaar hebben. Dialoog is alleen waardevol als je die onderwerpen bespreekt die maken dat je elkaar niet zo leuk vindt. In het geval van Joden en moslims lijkt me dat evident het Palestijns-Israëlisch conflict.
Onlangs was ik getuige van een ruzie op Facebook onder leden van de dialooggroep Salaam Shalom. Aanleiding was dat Salaam Shalom op haar Facebookpagina een artikel had geplaatst met daarbij een foto van een Joods-activistische groep in de VS die een spandoek ophoudt waarin opgeroepen wordt tot het stoppen van VS-steun aan Israël. Een Joods lid van Salaam Shalom vroeg of ze de foto wilden weghalen. Met het plaatsen van deze foto was een basisafspraak van deze dialooggroep geschonden: ze zouden het niet over het Midden-Oosten hebben!

Hartelijk
Er volgde een nogal onaangename online-discussie waarin de Joodse dame werd beschuldigd van het willen opdringen van haar politieke ideeën en het bevorderen van Israëlische propaganda. De exacte bewoordingen weet ik niet meer. En helaas kan ik de discussie niet teruglezen; deze werd een paar dagen later verwijderd. Best vreemd. In een dialooggroep verwacht je wederzijds respect en geen publieke verdachtmakingen. Dialoog suggereert openheid en wederzijds respect. Wat heeft het voor zin voor Joden en moslims om met elkaar in dialoog te gaan, maar het niet over het Midden-Oosten te hebben? Als daar het conflict zit, dan moet je dat toch juist bespreken?
Eind december was ik twee weken in Israël. Ik at in een restaurant dat gerund wordt door een christelijke, Arabische, homoseksuele man, waar Joden en Arabieren samen eten. Echt samen, aan dezelfde tafel, gewoon omdat ze vrienden zijn. Niet omdat ze in een dialooggroep zitten. Een paar dagen later zat ik op een terras in Asjdod waar een groepje moslim-meiden langs een groepje Israëlisch-Joodse jongeren liep en iedereen elkaar hartelijk groette. Ze kenden elkaar en voerden een gesprekje. Het is helemaal niet bijzonder dat Joden en moslims met elkaar praten.
Ik ben een beetje klaar met samen musicerende Joden en moslims, imams die een speciaal gebed wijden aan Joodse slachtoffers van een aanslag, Joden die een maaltijd bereiden in een tajine of moslims die een sjoel bezoeken. Dat soort laffe dialooggroepjes zetten geen zoden aan de dijk. Laten we bespreken waar het echt om gaat: Israël, Palestijnen, bezetting en wederzijds respect.

2 Comments

  1. Zippora Abram is er een beetje klaar mee met dialooggroepjes tussen Joden en moslims.Het is tijdverspilling door mensen met te veel tijd. De vraag is denk ik zelf: wat helpt de wederzijdse ( voor) oordelen te reduceren en elkaar (weer..) als mensen te zien. En daaraan gekoppeld de vraag: Wie is de mens, zoals Abraham Joshua Heschel stelde en wat is zijn/haar opdracht? “Ban de uitdaging, de worsteling uit en de mens is van zijn menselijkheid beroofd, aldus Heschel en aldus die andere belangrijke joodse filosoof Levinas in Totaliteit en het oneindige: Juist in de ontmoeting met de Ander wordt je jezelf.
    Ik heb een enorme bewondering voor mensen die ondanks over en weer wellicht onbegrip of tegenslagen toch steeds weer de moed hebben de dialoog met de ander aan te gaan.
    Een heel mooi voorbeeld vond ik in het theaterstuk : George en Eran lossen de wereldvrede op , gespeeld in Bellevue, aldaar nog te zien deze week. Prachtig zoals zij zowel hun verschillen als hun overeenkomsten als mens op het toneel laten zien. Met dank aan JMW die dit in het kader van de Chanoekaviering organiseerde
    Joyce Hes

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*